Í tilefni af því að gerð voru opinber hagsmunatengsl hæstaréttardómara eins og Eyjan.is sagði frá í gær, spratt upp umræða á fésbókinni um málið. Umræðan snerist þó minna um þau gögn sem gerð voru opinber í gær en þau gögn sem komu fram í desember. En í gær kom fram að sex af tíu hæstaréttardómurum sinna launuðu starfi annarstaðar en í dómnum og nokkrir þeirra eiga eignir sem eru ekki til eigin nota.

Forsaga málsins er sú að Kastljós fletti ofan af því að Markús Sigurbjörnsson, forseti hæstaréttar, hefði verið hluthafi í Glitni banka og um tíma hafi hlutur hans verið metinn á tugi milljóna króna. Upplýsingar um þennan eignahlut Markúsar í bankanum voru ekki opinberar. Samt dæmdi hann í þremur málum gegn bankanum sem hann var hluthafi í, en bankinn var sýknaður í öllum tilvikum.

Af þessu tilefni skrifar fjárfestirinn Gunnlaugur Jónsson, sonur Jóns Steinars Gunnlaugssonar, lögfræðings, á vegginn sinn: „Það er nú ágæt spurning, hvað láta Íslendingar bjóða sér?“ og linkar á grein föður síns um málið sem ber þennan titil. Svo heldur Gunnlaugur áfram:

Endalaust erum við upptekin af kjörnum fulltrúum, jafnvel smáatriðum í þeirra störfum. En svo yppa menn öxlum þegar stórmál koma upp hjá annarri grein ríkisvaldsins, dómsvaldinu, þar sem menn eru æviráðnir og málin því alvarlegri.

Kannski er það einmitt vegna þess að við kjósum ekki dómara, sem við höfum svona lítinn áhuga á gjörðum þeirra, þótt alvarlegar séu.

Sumir takast á við þessi mál dómaranna með því að láta þá njóta alls þess vafa og þröngra lögskýringa sem sakaðir menn ættu að njóta! En það ætti að vera öfugt. Fólkið sem á frelsi sitt og hagsmuni undir dómskerfinu á að njóta vafa og kröfurnar til dómara eru mun meiri.

En svo er það reyndar þannig að það sem dómarar hafa gert er mun alvarlegra en það sem fólk hefur verið dæmt í fangelsi fyrir. Ekki þarf einu sinni þau gleraugu sem setja þarf upp þegar gjörðir dómara eru skoðaðar til að komast að þeirri niðurstöðu.

Út af sama máli skrifar Halldór Arnarsson á vegginn sinn: „Finnst fólki þetta bara í lagi? Er nóg að vera fúll daginn eftir Kastljós og halda síðan áfram eins og ekkert hafi í skorist.“