Mig dreymdi tvær alþýðuhetjur í nótt, Ólaf Friðriksson verkalýðsleiðtoga (d. 1964) og Bríeti Bjarnhéðinsdóttur kvenréttindakonu (d. 1940). Þau voru á Arnarhóli í tilefni af 50 ára afmæli kvennafrídagsins. Ólafur sagðist vaka yfir stjórnmálunum og hann saknaði raunverulegra verkalýðsforingja og vinstri flokka. „Það er eins og forystan hafi misst öll tengsl við eiginlega umbjóðendur sína. Þetta er að verða eins og í Svíþjóð,“ sagði hann. „Þar voru verkalýðsleiðtogar hluti af valdastéttinni og lifðu eins og hún. Þeir voru kallaðir gåsleversosalister eða gæsalifrarsósíalistar í háðungarskyni. Þeir sögðust vera róttækir alþýðumenn en lifðu eins og burgeisar án allra tengsla við eiginlega umbjóðendur sína. Sama virðist hafa gerst hérlendis. Vinstri flokkarnir hafa fjarlægst uppruna sinn enda horfnir af þingi!“

Bríeti var mikið niðri fyrir um stöðu kvenna. „Konur börðust um árabil fyrir friði og jöfnum kjörum og náðu undraverðum árangri. Í dag sinna konur á Íslandi öllum helstu valdastörfum samfélagsins sem er vel! Þær eru í miklum meirihluta í framhaldsskólum og hafa brotist út úr gamalli kvenímynd og hlutverki. Aldrei hafa fæðst færri börn í landinu (1.53/kona) svo að konur hafa endurskoðað stöðu sína og markmið.“

Hún hélt áfram: „Femínistar nútímans eru vellaunaðar menntakonur í litlu sambandi við konur í láglaunastörfum og veruleikann. Þetta var sérlega skýrt í nýlegri umræðu um breytta tilhögun á leikskólum þar sem ekki var hlustað á Eflingarkonurnar á gólfinu. Sólveig Anna er eina konan sem heldur upp mínu merki í þessum söfnuði. Ég er farin að kalla þetta hvítvínsvínsfemínisma. Sagan breytir áherslum og baráttumálum. Gæsalifrarsósíalistar og hvítvínsfemínistar hafa tekið völdin og svo undrast menn yfir bakslagi í baráttunni!“ Bríet og Ólafur tókust í hendur og leiddust upp Laugaveginn. „Við nennum ekki að taka þátt í þessum fundi lengur. Þetta er að snúast upp í hvítvínsfyllerí!“ Við þetta vaknaði ég og hripaði niður drauminn í rauða stílabók frá Austurþýska Alþýðulýðveldinu.