Eygló Harðardóttir þingmaður Framsóknarflokksins skrifar. 

Slæmir hlutir gerast þegar gott fólk gerir ekki neitt. Þessi orð komu upp í hugann eftir að ég las grein Arnar Gunnarssonar, formanns afrekssviðs ÍA á vefsíðunni fotbolti.net, þar sem hann fjallaði um málefni fótboltamannsins Mark Doninger sem spilaði áður með ÍA og nú með Stjörnunni. 

Þar færir hann rök fyrir því að ástæðulaust sé fyrir íþróttafélag að grípa til aðgerða gegn hinum unga fótboltamanni þrátt fyrir að hans bíði hugsanlega dómur vegna tveggja líkamsárása gegn fyrrum kærustu sinni. Þrátt fyrir að hann hafi þegar hlotið dóm vegna annarrar líkamsárásar, sem Örn gleymir þó af einhverri ástæðu að nefna í grein sinni.

Örn telur að íþróttafélag geti ekki fordæmt hegðun einstaklings né veitt samþykki sitt fyrir henni. Gæta þurfi að mannréttindum þeirra ekki hvað síst er varðar rétt til atvinnu og réttlátrar málsmeðferðar og mikilvægt sé að styðja við íþróttamenn sem „lenda“ í þess háttar vanda. 

Á endanum klikkir hann út með því að segja að íþróttahreyfingin sýni einmitt gott fordæmi með því að hjálpa viðkomandi einstaklingum og sleggjudómar megi ekki vera hluti af þeim skilaboðum sem hún tekur þátt í.

Gott fordæmi?
Þetta rifjaði upp gamlar óþægilegar minningar þar sem manneskja sem mér þótti vænt um þurfti að upplifa sambærilega hluti af hendi knattspyrnumanns. 

Hversu jákvætt það þótti hversu aðgangsharður hann var í vörninni, kannski á grundvelli ofbeldishneigðar sinnar. Hversu mikill glamúr var yfir þessum pilti, alveg þar til vinkona mín fór ítrekað „að ganga á veggi“.  Hversu spennandi hann þótti í ljósi hæfileika sinna á knattspyrnuvellinum, alveg þar til hann sat af sér sinn fyrsta fangelsisdóm af mörgum.

Áfram hélt hann þó að spila fótbolta.

Hefði það breytt einhverju að hafa samband við íþróttafélagið? Miðað við skrif Arnar Gunnarssonar tuttugu árum seinna, virðist svarið vera nei. 

Á þessum tuttugu árum virðist þó eitthvað hafa breyst. Á vefsíðum bæði ÍA og Stjörnunnar má nú finna siðareglur félaganna sem samþykktar voru í fyrra. 

Í kaflanum um eldri iðkendur má finna ákvæði um hvernig bæði eldri iðkendur og stjórnarmenn skuli haga sér innan íþróttahreyfingarinnar. Eldri iðkendur skulu ávallt vera til fyrirmyndar varðandi framkomu, jafnt utan vallar sem innan og hafa hugfast að þeir eru fyrirmynd yngri iðkenda. Þeir skulu aldrei samþykkja né sýna ógnandi eða ofbeldisfulla tilburði. Um stjórnarmenn segir að þeir skulu standa vörð um anda og gildi félagsins og sjá um að hvort tveggja lifi áfram meðal félagsmanna og þeir skulu taka alvarlega ábyrgð sína gagnvart félaginu og iðkendum. 

Ekkert segir hins vegar um hvað gerist ef menn brjóta siðareglurnar, því væntanlega telst það að fá dóm fyrir líkamsárás að hafa sýnt ógnandi eða ofbeldisfulla tilburði eða hvað?

Skilaboð samfélagsins
Við getum breytt þessu. Skilaboð samfélagsins, skilaboð íþróttahreyfingarinnar sjálfrar, skilaboð hvers og eins skipta máli.  Við getum öll sagt hingað og ekki lengra. Þessi hegðun er ekki ásættanleg, er ekki íþróttamannsleg og við viljum hana ekki.
Ekki í íþróttahreyfingunni, ekki í samfélaginu.

Gott dæmi um þetta er forvarnarhópur ÍBV. Eftir síðustu Þjóðhátíð var samfélagið allt enn á ný í áfalli eftir fjölda tilkynninga um nauðganir og margir veltu fyrir sér hvað væri hægt að gera. Forsvarsmenn ÍBV fengu á sig mikla gagnrýni og kröfur voru á lofti um að leggja Þjóðhátíðina af.

Nokkrir frábærir einstaklingar ákváðu svo að gera eitthvað og tryggja að ofbeldismenn myndu ekki fá neitt skjól í þögn eða aðgerðaleysi íþróttahreyfingarinnar eða samfélagsins. Verkefnið heitir Bleiki fíllinn. Bleiki fíllinn er táknmynd þessa aðgerðaleysis, vanmáttar, þöggunar og kannski „sleggjudómsleysis“ okkar allra þegar við bregðumst ekki við ofbeldi. 

Talsmaður hópsins orðaði þetta vel í viðtali: „Bleiki fíllinn stendur náttúrulega fyrir frasann góðkunna um vandamál sem má ekki tala um, vandamál sem er lokað á. Þetta er samfélagslegt vandamál sem þarf að berjast gegn. Auðvitað gerist þetta ekki bara á Þjóðhátíð en einhvers staðar verður maður að byrja.“

Ábyrgðin er ekki okkar á ofbeldinu, en við berum ábyrgð á aðgerðaleysi okkar, þögguninni, með því að bregðast ekki við eða jafnvel réttlæta tilvist bleika fílsins. 

Hættum að vernda ofbeldismenn.

Kjallaragrein eftir Valgarð Guðjónsson sem birtist upphaflega í DV mánudaginn 2. júlí.

Nýlega synjaði Hæstiréttur ósk sonarins, Andrésar Helga, að fá að áfrýja máli sínu E-6157/2010. Mér hefur þótt synjunin undarleg í ljósi þess að Gaukur Úlfarsson (E-3619/2007) og Björn Bjarnason (E-3832/2011) fengu – eðlilega – að áfrýja sambærilegum málum. Samkvæmt svari Hæstaréttar við fyrirspurn DV sem birtist í blaðinu 25. júní 2012 þarf eitt af þremur skilyrðum að vera uppfyllt:

a)Dómurinn þarf að hafa verulegt almennt gildi

b)Úrslit málsins varða mikilvæga hagsmuni þess sem leitar áfrýjunarleyfis

c)Ekki sé útilokað samkvæmt fyrirliggjandi gögnum að dómi kunni að verða breytt svo einhverju  nemi

 Þannig að mig langar að leggja eftirfarandi spurningar fyrir Hæstarétt.

Vegna a)

I.Hvaða verulega almenn gildi höfðu mál Björns og Gauks sem mál Andrésar hefur ekki?

II.Hvaða verklagsreglur og viðmiðanir notar rétturinn við að meta hvort mál hefur almennt gildi eða ekki?

III.Hefur tjáningarfrelsi ekki almennt gildi að mati Hæstaréttar?

IV.Dómurinn snerist að hluta til um ummæli á Facebook, sem er umræða í lokuðum vinahóp. Hefði ekki haft almennt gildi að skera úr um hvort Facebook telst opinber umræða? Það væri að minnsta kosti fróðlegt að sjá skýringar Hæstaréttar á því hvers vegna slík umræða telst opinber.

V.Og kannski almennt hefði verið fróðlegt að fá úrskurð Hæstaréttar um hvort sömu reglur gildi um umræður í lokuðum vinahóp og gilda um umræðu í opinberum miðlum?

 Vegna b)

I.Að hvaða leyti varða mál Björns og Gauks mikilvæga hagsmuni þeirra sem mál Andrésar varðar hann ekki?

II.Hvaða verklagsreglur og viðmiðanir notar rétturinn við að meta hvort mál varðar mikilvæga hagsmuni áfrýjanda eða ekki?

III.Nú er Andrés námsmaður með litlar tekjur og talsverðar skuldir vegna náms. Þannig verða 300.000 króna miskabætur, 650.000 málskostnaður auk dráttarvaxta að viðbættum eigin lögfræðikostnaði einfaldlega óviðráðanleg byrði. Gjaldþrot er óhjákvæmilegt og hann þarf að hætta námi. Eru þetta smávægilegir hagsmunir að mati Hæstaréttar? 

IV.Ef þetta eru smávægilegir hagsmunir Andrésar, hvað þarf til að Hæstiréttur meti hagsmuni mikilvæga?

 Vegna c)

I.Hvaða atriði eru það í málum Björns og Gauks sem urðu til þess að ekki þótti útilokað að dóminum yrði breytt?

II.Hvaða verklagsreglur og viðmiðanir notar rétturinn við að meta hvort líklegt sé að dómi verði breytt?

III.Hæstiréttur sneri við sams konar úrskurði sama héraðsdómara upp á sömu upphæð í sambærilegu máli. Gefur það ekki tilefni til að ætla að niðurstaða dómarans stangist á við skilning Hæstaréttar á tjáningarfrelsi?

IV.Héraðsdómari telur að langvarandi einelti sé ekki ofbeldi. Er þetta eðlileg túlkun að mati Hæstaréttar. Ef ekki, hefði þetta ekki nægt til að ætla að ekki sé útilokað að ætla að dóminum yrði snúið við?

V.Héraðsdómari samþykkir órökstuddar fullyrðingar stefnanda að aðrir fjölmiðlar hafi tekið þessi ummæli upp. Engin gögn komu fram þessu til stuðnings enda færslan á lítt sóttri vefsíðu og virk í örfáar klukkustundir. Enginn fjölmiðill vísaði í þessa færslu. Er ekki líklegra að fjölmargar aðrar færslur á fjölsóttum vefmiðlum hafi frekar átt þátt í opinberri umræðu? Og er þá nokkuð ólíklegt að dómi héraðsdóms hefði verið snúið við?

VI.Dómarinn telur það ósmekklegt að vísa til dóma sem viðkomandi hlaut fyrir talsvert löngu síðan. Hvernig getur það verið ósmekklegt, hvað þá refsivert, að vísa til dóma um sams konar hegðun og verið er að fjalla um? Væri ólíklegt að Hæstiréttur sneri dóminum við þó ekki kæmi annað til en þetta?

VII.Héraðsdómari virðist ekki skilja að hægt sé að tala um brot nema viðkomandi hafi verið dæmdur fyrir þau. Ekki virðist dregið í efa í dóminum að um brot hafi verið að ræða, aðeins að ekki hafi verið dæmt vegna þeirra. Það má vera að þannig sé það í réttarsal en þessi færsla var á vef fyrir vini og kunningja. Er þetta ekki nægileg ástæða til að ætla að ekki hefði verið útilokað að Hæstiréttur hefði endurskoðað dóminn?

VIII.Héraðsdómari virðist taka það sem lykilatriði að stefnandi hafi ekki tekið beinan þátt í einu af þeim ofbeldisverkum sem um er fjallað. Ekki fæst betur séð en að héraðsdómari samþykki að stefnandi hafi átt þátt í upptökum ofbeldisins og hvatt til þess. Þarf þessi nýstárlega túlkun dómara ekki rýni Hæstaréttar? Er ólíklegt að Hæstiréttur hefði snúið þessu við? Eða myndi Hæstiréttur Íslands vilja kynna þessa sérkennilegu túlkun sem gott og gilt fordæmi á alþjóðavettvangi? Er það misskilningur hjá mér að fólk hafi verið dæmt til þungra refsinga af alþjóðadómstólum fyrir að hvetja til ofbeldis og bera þannig ábyrgð á því?

 Með von um skýr og skiljanleg svör.

Og með kröfu um endurskoðun ákvörðunar ef ekki eru skýrar ástæður fyrir hendi sem réttlæta þessa ákvörðun. Ákvörðun sem virðist ólíðandi mismunun Hæstaréttar á rétti til réttlátrar málsmeðferðar og að allir skuli vera jafnir fyrir lögum. Er það ekki meira að segja bundið í stjórnarskrá Íslands?

Allt frá því að uppreisnin í Sýrlandi braust út snemma á árinu 2011 höfum við fengið stöðugt flæði frétta þaðan í gegnum fjölmiðla. Þegar flestar fréttir sem segja frá ástandinu í Sýrlandi eru skoðaðar eru þær sagðar út frá sjónarhorni uppreisnarmanna, annað hvort tekið viðtal við einn þeirra eða fréttin sögð „samkvæmt uppreisnarmönnunum“. Það virðist þó vera að sagan af ástandinu þar í landi hafi breyst örlítið með tímanum, sérstaklega ef tekið er tillit til frásagna nokkuð hlutlausra hópa á borð við Sendinefndar Arababandalagsins, Sameinuðu Þjóðanna og nú trúboða á vegum Vatikansins. Þá er ekki einungis rætt við stjórnarandstöðuna heldur einnig reynt að gera henni skil, í þessum pistli mun ég reyna að útskýra hvaða hópar mynda stjórnarandstöðuna, sem virðist ekki vera ein heild heldur margir hópar. Með það að leiðarljósi verður rýnt í heimildir frá ofangreindum sendinefndum auk annara frétta sem varða landið. Þó svo að þessar frásagnir séu auðvitað brot úr þeim hafsjó sem fjalla um ástandið í Sýrlandi er ekki hægt að horfa algerlega fram hjá þeim þar sem samkvæmt þeim eru skilin milli uppreisnarmannanna og öfgahópa á borð við al-Nusra, Fatah al-Islam og Al-Qaeda óljós. Það sem kann þó að koma á óvart er að vera þessara hópa og styrkur í landinu virðist ekki einskær tilviljun en margt bendir til þess að það sé einmitt síður en svo.

Trúarlegar ofsóknir

Í nýlegri fréttatilkynningu frá Agenzia Fides, fréttaveitu Vatikansins er sagt frá ferð franska biskupsins Philip Tournyol Clos til Sýrlands, en samkvæmt honum hafa uppreisnarmennirnir ítrekað áreitt kristna, trúarinnar vegna^[1]. Hann segir vopnaða uppreisnarmenn hafa tekið yfir heimili og kirkjur í tveimur hverfum í borginni Homs, og að nær allir kristnir einstaklingar hafi neyðst til að flýja til Damaskus og Líbanon í flýti og skilið eigur sínar eftir. Jafnframt segir hann uppreisnarmennina hafa myrt prest auk þess að særa annan alvarlega og að þeir standi fyrir bílasprengjum og morðum í þágu heilags stríðs. Philip vill meina að hóparnir samanstandi af Bræðralagi Múslima, Sunni-Salafi hópa, auk skæruliða frá Líbíu, Líbanon, Afghanistan og Tyrklandi, sem beiti almenna borgara ofbeldi í þágu heilags stríðs, sérstaklega Alavíta sem eru minnihluta hópur en Assad Sýrlandsforseti tilheyrir honum.

Sprengingar og hryðjuverk

Sjónarhorn biskupsins á vegum Vatikansins á sér hliðstæður í greinum úr Vestrænum fjölmiðlum, þó svo að greinarnar séu ekki margar eru þær alvarlegar í hinu stóra samhengi.

Lýsingar biskupsins ríma sérstaklega við grein fréttastofu Reuters frá 30. apríl síðastliðnum, sem ber fyrirsögnina „Outgunned Syria rebels make shift to bombs“ þar sem erfitt að gera greinarmun á uppreisnarmönnum og fyrrnefndum hryðjuverkahópum^[2]. Í henni segir ónefndur uppreisnarmaður frá því að uppreisnarmennirnir, sem hafa ekki efni á skotvopnum séu farnir að taka upp á því að beita sjálfsmorðssprengingum, koma fyrir sprengjum í bílum og á vegum og hætta þar með á að spilla friðaráætlun Kofi Annans. Uppreisnarmennirnir segjast einungis beina sprengingum sínum að hersveitum ríkisstjórnarinnar og ríkisstarfsmönnum. Á sama tíma segir greinin þó frá því að al-Nusra hryðjuverkasamtökin stæri sig af að hafa staðið fyrir allavega þremur sjálfsmorðssprengingum í Damascus og Aleppo og að leiðtogi Fatah al-Islam hreyfingarinnar hafi látist þegar hann var að koma fyrir sprengju, sem gefur nokkuð aðra sýn á frásögn ofangreinds uppreisnarmanns.

Fréttastofur hafa einnig greint frá því að styrkur hryðjuverkasamtakana al-Qaeda sé nokkuð mikill í landinu en stuttu eftir að sendinefnd Arababandalagsins snéri aftur frá Sýrlandi birtust tilkynningar þess efnis. Þá greindi AFP fréttastofan frá því að að bandaríska leyniþjónustan taldi al-Qaeda hafa starfað í landinu um nokkurt skeið og bæri nú ábyrgð á fjórum sprengjum, tveim í Damascus og tveim í Aleppo þar sem minnst 28 létu lífið^[3].

Við veru sendinefndar Sameinuðu Þjóðanna í landinu heyrðist svo svipuð saga. Í grein Al Jazeera frá 18. maí 2012 er greint frá því að Ban Ki-moon telji al-Qaeda bera ábyrgð á sprengingu í Damascus, sem átti sér stað viku áður, þar sem 372 særðust og 55 létu lífið, hann gefur einnig í skyn að hópurinn hafi staðið fyrir tveimur árásum á sendinefndina^[4]. Greinin segir einnig frá því að sýrlenska ríkisstjórnin hafi tekið 26 menn fasta sem hún telur vera erlenda hryðjuverkamenn og telur að 20 þeirra séu meðlimir al-Qaeda.

Þó svo að í ofangreindri frétt Reuters sé gefið í skyn að sú aðferð uppreisnarmanna að beita sprengjutilræðum sé ný af nálinni stemmir hún alveg við það sem skýrsla Sendinefndar Arabadeildarinnar, frá tímabilinu 24. desember til 18. janúar greinir frá^[5]. Henni verður að vísu að taka með vissum fyrirvara þar sem hún lak á netið stuttu eftir að sendinefndin sneri aftur frá Sýrlandi. Á nokkrum stöðum í skýrslunni má finna frásagnir í takt við það sem Bandaríska Leyniþjónustan, Ban Ki-moon og biskupinn á vegum Vatikansins höfðu að segja í ofangreindum greinum, en á blaðsíðu fjögur stendur eftirfarandi:

„Í Homs, Idlib og Hama varð Sendinefndin vitni af ofbeldi gegn sveitum Ríkisstjórnarinnar og óbreyttum borgurum sem leiddi til þess að nokkrir særðust eða létust. Dæmi um slík verk eru sprenging á almenningsstrætisvagni sem leiddi til þess að átta létust en aðrir særðust, meðal annars konur og börn auk sprengingar á flutningalest sem innihélt dísel olíu. Í öðru atviki í Homs var lögreglubíll sprengdur sem leiddi til þess að tveir lögreglumenn létust. Einnig voru olíuleiðsla og litlar brýr sprengdar.“ (Skýrsla Sendinefndar Arababandalagsins, blaðsíða 4)

Seinna í skýrslunni kemur síðan eftirfarandi fram varðandi ofangreindar árásir:

„...Einhverjar þessara árása voru framkvæmdar af Frjálsa Sýrlenska Hernum en aðrar af öðrum vopnuðum andstöðuhópum.“ (Skýrsla Sendinefndar Arababandalagsins, blaðsíða 8)

Þær fréttir sem nefndar eru hér að ofan greina frá því að hópar á borð við Al-Qaeda, Bræðralag Múslima, Al-Nusra, Fatah al-Islam og fleiri beri ábyrgð á einhverju því ofbeldi sem bitnar á almennum borgurum. Veru þeirra mætti útskýra sem fylgifisk þeirrar upplausnar sem á sér stað í landinu,en málið virðist ekki vera svo einfalt.

Fjórum árum fyrir Arabíska Vorið

Í hreint út sagt mögnuðum annál um þjóðaröryggi frá því 2007 eftir rannsóknarblaðamanninn Seymour M. Hersh sem ber nafnið „The Redirection“ er spáð nokkuð nákvæmlega hvernig komið er fyrir Sýrlandi í dag^[6]. Í henni er greint frá í ótrúlegum smáatriðum nýrri stefnu Bandaríkjanna í Mið-Austurlöndum og hvernig hægt væri að sporna við of miklu valdi Íran og Sýrlands á svæðinu.

Í greininni er meðal annars tekið viðtal við Vali Nasr, sérfræðing í Mið-Austurlöndum á vegum bandarísku stofnunarinnar Council on Foreign Relations, sem segir frá því í hverju nýja aðferðin felst. Samkvæmt honum felst hún í því að virkja Bræðralag Múslima og Salafi öfgahópa, sem hann segir ríkisstjórn Saudi-Arabíu vera í tengslum við og ráði yfir nægum fjárhag til þess að styrkja, gegn Sýrlandi og Íran. Nasr líkir þessari aðferð Bandaríkjanna og Saudi-Arabíu við það þegar einmitt þau ríki studdu Al-Qaeda og aðra Salafi öfgahópa gegn Sovíet-ríkjunnum í Afghanistan seint á níunda áratuginum og snemma á tíunda áratuginum. Í framhaldi af því vísar hann síðan í ráðgjafa ríkisstjórnarinnar sem segir Saudi-Araba fylgjast vel með þessum öfgahópum og að Saudi-Arabía hafi gefið sér eftirfarandi skilaboð:

„Við sköpuðum þessa hreyfingu, og við getum stjórnað henni. Að Salafi hóparnir kasti sprengjum er ekki málið, heldur hverjum þær lenda á. – Hezbollah, Moqtada al-Sadr, Írönum eða Sýrlendingum, ef þeir halda áfram að vinna með Hezbollah og Íran.“ (The Redirection, blaðsíða 4)

Stuttu síðar er tekið fram að Bandaríkin, Ísrael og Saudi-Arabía hafi óformlega samþykkt að Saudi-Arabía myndi styrkja ofangreinda hópa til þess að grafa undan ríkisstjórn Bashar al-Assad í Sýrlandi. Það er einnig tekið fram að samkvæmt amerískum, evrópskum og arabískum fulltrúum hafi þáverandi ríkisstjórn Líbanon styrkt Sunni öfgahópa sem deila skoðunum með Al-Qaeda. Alastair Crooke, fyrrum MI6 leyniþjónustumaður, segir Fatah al-Islam hópnum einnig hafa verið boðið vopn og peningar.
Stuttu seinna í greininni segir Walid Jumblatt, leiðtogi Drúsa í Líbanon frá ráðleggingum sem hann gaf Dick Cheney þáverandi Varaforseta Bandaríkjanna þegar þeir hittust í Washington. Þar benti hann á að ef Bandaríkin hyggðust grafa undan Assad Sýrlandsforseta væri best að tala við Bræðralag Múslima, og að leiðin til þess að veikja Íran væri í gegnum Sýrland. Stuttu eftir það er greint frá því að Bandaríkin og Saudi-Arabía séu einmitt að styrkja Bræðralag Múslima í gegnum samtökin „The Syrian National Salvation Front“.

Að því sögðu virðist uppreisnin í Sýrlandi ekki alveg eins óvænt og  flestir telja, og vera þessara hópa getur varla talist skrítin ef marka má þær upplýsingar sem koma fram í öllum þeim viðtölum sem Seymour Hersh tók saman í ofangreindum annál.

Er virkilega svo fjarstæðukennt að halda að einmitt sama her-maskína, sem var tilbúin að leggja Írak í rúst fyrir eigin hagsmuni, ekki þjóðaröryggi, sé ekki líka að gera það við Sýrland? Og þá með hjálp einmitt sömu fjölmiðla og færðu okkar rangar upplýsingar um Írak með óábyrgri fréttamennsku. Þessir fjölmiðlar sem töldu ályktanir um gereyðingarvopn í Írak sannleik halda í sífellu áfram að miðla sögu uppreisnarmanna, þó svo að þær gætu vel verið frá einum af ofangreindum hryðjuverkahópum. Ég að minnsta kosti sé lítinn mun á því að fjármagna og hjálpa hryðjuverkamönnum sem telja sig vera að berjast í „heilögu stríði“ gegn ríkisstjórn lands, og að borga hreinlega hermönnum fyrir að ráðast inn í landið.

Með þessum pistli er þó alls ekki verið að gefa í skyn að það ríki ekki óánægja með ríkisstjórnina í Sýrlandi en ef það á að vera hægt að taka stjórnarandstöðuna alvarlega sem pólitískt afl gegn Baath flokknum verður að vera hægt að gera greinarmun á henni og hryðjuverkahópum. Það stafar líka hætta af því að fylgja stjórnarandstöðunni og alþjóðlegra lausna henni í hag í blindni þegar skilin milli hennar og slíkra hópa eru svo óljós. Það er þó ekki ætlunin að lýsa yfir fullkomnum stuðningi við Bashar al-Assad eða Sýrlandsher en það verður að spyrja þeirrar mikilvægu spurningar hvort uppreisnarmennirnir eru í stakk búnir til að beina landinu á rétta braut. Því ef slíkir hópar, sem leynast innan andstöðunnar í Sýrlandi kæmust til valda gæti beðið Sýrlendinga svipað ástand og ríkir nú í Líbíu þar sem stríðsherrar og skæruliðar ráða ríkjum. Það er líka sérstaklega mikilvægt að gera sér grein fyrir því hvers eðlis þessi uppreisn er, þar sem þau lönd, sem hafa lýst yfir stríði gegn hryðjuverkum og hafa lagt að minnsta kosti tvö lönd í rúst með því yfirskini, gætu einmitt verið að styrkja hópa sem stunda þau.

Ath. innihaldi greinarinnar „The Redirection“ verður ekki gert nógu góð skil, svo ef viðkomandi lætur ástandið í Sýrlandi sig varða, mæli ég með því að lesa hana í heild sinni.

Helgi Magnússon, formaður stjórnar Lífeyrissjóðs verzlunarmanna, sér lengra en nef hans nær. Hann er útvörður lífeyriseigenda við að stjórna sjóðnum og gæta þess að þeir sem halda um stjórnvölinn hafi það gott.

Nú er það svo að fólk sem stjórnar lífeyrissjóðum eftir að hafa verið lýðræðislega til þess valið býr við mikið vanþakklæti. Framkvæmdastjórar sjóðanna hafa að vísu himinhá laun en peningar eru ekki allt. Þeir sæta gjarnan árásum fólksins sem þeir vinna fyrir. Það er fólkið sem skilur ekki að góðir peningamenn kosta mikla peninga. Og slíkur er skepnuskapur fólksins í landinu að það fordæmdi að vesalings lífeyrissjóðsstjórinn fékk bíl sem kostaði ekki nema rúmar 10 milljónir króna. Hann þarf að geta hreiðrað um sig í hlýjum eðlavagni þegar naprir vindar fordæmingar blása um hann. Þetta veit formaður stjórnar lífeyrissjóðsins sem vafði framkvæmdastjórann í bómull til að hlífa honum við hnjaski.

En það eru ekki allir Helgar eins. Það er saman að jafna Helga og séra Helga. Helgi í Góu er maður sem hefur ekki hundsvit á lífeyrissjóðum og gæðingum þeirra. Hann telur að peningar lífeyrissjóðanna eigi að fara til þjóðþrifaverka í þágu fólksins sem borgaði. Hann fattar það ekki að við erum að tala um lifibrauð þeirra sem starfa við að safna saman lífeyrinum. Helgi, sem starfar við að framleiða páskaegg, auglýsti í blöðum að óeðlilegt væri að súkkulaðidrengurinn hjá lífeyrissjóðnum æki um á lúxusjeppa sem kassastúlkan í Bónus hefði skaffað með svita sínum og tárum. Auglýsingarnar voru að sjálfsögðu móðgun við allt fátækt fólk sem með stolti leggur lífeyri sinn í það að gera súkkulaðidrengjum sínum lífið auðveldara.

Helgi Magnússon neyddist til þess að taka bílinn af drengnum sínum eftir að áróðursherferðin hófst. Hann seldi lúxusvagninn en lét síðan hinn Helgann hafa það óþvegið. Hann benti á að Helgi í Góu væri með brambolti sínu og ótímabærum yfirlýsingum að auglýsa páskaeggin sín. Súkkulaðikóngurinn hafði að vísu hvergi nefnt framleiðslu sína í auglýsingunni en það liggur í augum að með auglýsingaherferð gegn súkkulaðidreng sjóðsins er hann að vekja athygli á eigin súkkulaði. Þetta er ömurleg framganga Helga sem á eftir að selja heilan haug af páskaeggjum vegna málsins. Og það hvarflaði ekki að honum eitt andartak að hugsa til súkkulaðidrengs lífeyrissjóðsins sem nú þarf að ferðast fótgangandi á brauðfótum sínum eða með almenningsvagni.