Nokkir dagar liðu frá því að greinin var skrifuð og þar til hún birtist á síðum Morgunblaðsins í morgun. Eru þeir feðgar raunar þegar fluttir úr landi, fóru til Spánar síðastliðinn laugardag.
Í grein sinni segir Ólafur að þeir muni ekki koma til Íslands nema í flugulíki. „Kíkja í heimsókn þar sem við teljum Ísland til lítils annars nytsamlegt en að heimsækja í stuttum heimsóknum,“ segir hann og bætir við að hann hafi lengi verið hugsi yfir meðferð þessa svokallaða velferðarþjóðfélags – sem ráðamenn kalli Ísland á tyllidögum – á syni hans síðastliðin tíu ár eða svo.
„Nú er að koma að kosningum og þeir sem bjóða sig fram eru flestir sekir um að hafa sett saman slíkt samfélag. Samfélag hörku og skilningsleysis, óþolinmæði og skorts á úrræðum fyrir þá sem minna mega sín. Miðaldasamfélag, ekki þróað nútímasamfélag. Góðir frambjóðendur: Endilega hættið að kalla Ísland nútímasamfélag. Við erum það ekki.“
Ólafur fer svo yfir sögu sonar síns sem er kominn á þrítugsaldur en er sem fyrr segir á einhverfurófi.
„Drengur sem er algjör bindindismaður. Einhverfan er að stríða honum, hann getur fengið reiðiköst, sem brjótast út í ljótum munnsöfnuði. Ekki hefur hann beitt ofbeldi, hann hefur varla varið sig þegar hann hefur verið beittur líkamlegu ofbeldi en látið ljót orð falla í tilraun sinni til að kalla á hjálp. En hver gerði það ekki sem fengi slíka meðferð?“
Ólafur segir að sonur hans hafi verið lagður inn á geðdeild margoft og meðal annars settur í raflost.
„Gefinn fjöldinn allur af lyfjum sem gerðu hann mjög ruglaðan og bættu ekki neitt, hent á milli húsa, tekinn af lögreglu og handjárnaður fyrir aftan bak, settur í fangelsisklefa, nágranni hefur ráðist á hann þannig að sá á bakinu á honum. Enginn hefur viljað neitt með hann hafa, enginn talað við hann eins og mann. Þannig hefur íslenskt þjóðfélag farið með hann og hann er bara á einhverfurófi! Ekki er nú vandinn stór,“ segir hann og spyr:
„Finnst ykkur þetta í lagi? Er þetta þjóðfélag sem við viljum búa í? Er nokkur von til að þetta breytist? Eftir margra ára baráttu veit ég að þetta breytist ekkert, hann fær ekki hjálp hér.“
Hann segir svo í lokin að í ljósi alls framangreinds hafi þeir tekið þá ákvörðun að yfirgefa landið.
„Við erum vanir að búa erlendis og það munum við gera. Leita eftir hjálp þar. Þetta er samkvæmt ráðleggingu starfsfólks í geðheilbrigðiskerfinu; farið út, var sagt við mig, þið fáið enga hjálp hér. Flytja vandann úr landi,“ segir Ólafur sem hvetur þá sem eru í baráttu við heilbrigðis- eða félagskerfið að skoða þann möguleika að flytja úr landi.
„Það er víst að þið getið ekki fengið verri þjónustu, t.d. annars staðar á Norðurlöndunum.“
Ólafur segir í samtali við DV að augljóst sé að taka þurfi til í þessum málum og forgangsraða útgjöldunum þannig að þeir sem þurfa aðstoð fái hana. Hann gagnrýnir að aðstandendur þurfi að halda utan um alla þræði og oft sé mjög erfitt að ná í þá sem gefa sig út fyrir að veita aðstoð. Jafnvel þurfi að útskýra stöðu mála aftur og aftur og aftur.
Hann segir að lokum að þeir feðgar hafi áður búið erlendis, til dæmis í Belgíu og Danmörku, og þeir muni að líkindum enda í Danmörku þar sem þjónusta er í boði sem ekki er aðgengileg á Íslandi.
