Ef ég segði upp vinnunni minni í dag væri ég bundin ráðningarsamningi. Hann kveður á um þriggja mánaða uppsagnarfrest. Ef vinnuveitandinn minn færi fram á að ég legði strax niður störf fengi ég þessa þrjá mánuði greidda. Síðan tæki við erfið atvinnuleit og hugsanlega skráning á atvinnuleysisbætur í framhaldinu, allavega miðað við núverandi ástand á vinnumarkaði. Ofan á hvað það er glatað að missa vinnuna bætast við fjárhagsáhyggjur, óvissa, óöryggi og depurð. Sært stolt. Sjálfsefi. Andlegt þrot í margar vikur, sem bitnar á einkalífinu.
Nokkurn veginn svona er það svona pöpulinn að missa vinnuna, eins og fjölmargir hafa þurft að upplifa síðustu mánuði. Mörg hundruð manns hefur verið sagt upp undanfarið og fjölmargir eru enn án vinnu. Ástandið á vinnumarkaði er heldur ekki líklegt til að lagast á næstunni og búa því margir við það ástand að hafa ekki hugmynd um hvenær þeir komast aftur út á vinnumarkaðinn og ná að sjá fjölskyldu sinni farborða.
Svo eru það þeir sem eru á sérdíl. „Special prize for you my friend,“ eins og braskararnir segja þegar þeir reyna að selja grandalausum, sólarþyrstum Íslendingum alls konar drasl sem engan í veröldinni vantar. Menn eins og ríkislögreglustjóri sem virðist vera rót alls kyns deilna og sundrungar innan lögreglunnar. Menn sem taka umdeildar ákvarðanir en þurfa aldrei að svara fyrir neitt. Menn sem eru bendlaðir, trekk í trekk, við alvarleg mál en þurfa enga ábyrgð að axla. Þeir, af öllum, fá sérdílinn.
Þeir fá að hætta í sínu starfi með reisn og fá fína ráðgjafastöðu í þrjá mánuði. Þeir halda óskertum launum eftir starfslok í tvö ár. Þeir fá fjörutíu milljónir fyrir að sitja heima að drekka kaffi, spila golf, leika við barnabörnin, kaupa í matinn. Þeir þurfa ekki að skrá sig á atvinnuleysisbætur. Þeir þurfa ekki að lifa í óöryggi og óvissu. Þeir þurfa engar áhyggjur af fjárhagnum að hafa.
Ef einhver efaðist einhvern tímann um að stéttaskipting væri á Íslandi, að hér byggju þau og við, þá kristallast það í þessum galna starfslokasamningi við mann sem skilur heilt embætti eftir í rjúkandi rúst, að svo virðist. Og af hverju gerist svona lagað? Hvernig er hægt að réttlæta þetta? Jú, út af því að hér á Íslandi erum við með úrelt embættismannakerfi sem býður upp á spillingu og frændhygli. Kerfi sem gerir embættismenn að goðum sem eru ósnertanleg. Kerfi sem tryggir að það þarf stjarnfræðilega alvarlega kvörtun, kæru eða klögun til að koma þessum mönnum úr embætti að það jaðrar við að vera sturlun. Þess vegna sitja þeir sem fastast. Og fá svo feitan starfslokasamning. Sem við, pöpullinn, þurfum að borga.
