RÚV sýndi síðastliðinn sunnudag fyrri hlutann af leikinni sjónvarpsmynd um töframanninn Houdini. Þetta er hin áhugaverðasta mynd og ekki skemmir fyrir að í aðalhlutverkinu er Óskarsverðlaunahafi, sjálfur Adrien Brody, sem stendur sig vitanlega vel. Brody er leikari með andlit sem maður getur horft endalaust á því það er svo tjáningarríkt. Hann þarf ekki að tala, einungis sýna svipbrigði og maður heillast.

Í upphafi myndar var sagt að sagan sem þar væri sögð væri sambland af raunveruleika og skáldskap. Þetta var ágætis ábending til áhorfenda. Best er að vera hæfilega trúgjarn þegar maður horfir á myndir sem byggja á ævi heimsfrægs fólks. Handritshöfundar gefa sjálfum sér mikið frelsi þegar þeir skrifa um þekktar persónur og nýta hugmyndaflug sitt óspart og búa til sína eigin útgáfu. Það er ekkert við því að segja og algjör óþarfi að nöldra þótt ýmislegt sé fært í stílinn.

Meistari Houdini árið 1918 Engir fjötrar voru svo sterkir að hann gæti ekki losað sig úr þeim.

Það áhugaverðasta í myndinni var þegar sýnd voru brögðin sem Houdini beitti til að koma sér úr hinum ýmsu vondu aðstæðum sem við, hin venjulegu, hefðum staðið ráðalaus frammi fyrir. Hann losaði sig úr hlekkjum og handjárnum, eins og ekkert væri, gekk út úr vandlega læstum klefum og slapp úr lokuðum vatnskössum. Það voru þessar listir hans sem gerðu að verkum að maður horfði á myndina. Kvikmyndatakan í þessum atriðum var svo frábær að úr varð sjónræn upplifun. Aukasögurnar, um foreldrana og eiginkonuna, voru ekki eins áhugaverðar, fram settar á hefðbundinn hátt og nokkuð sem manni fannst maður hafa horft á mörgum sinnum áður.

Næsta sunnudag fáum við meira að vita um Houdini og örlög hans. En þar með þarf maður ekki endilega að skilja við Houdini. Mann langar til að kafa dýpra og vita meira og því væri kannski ráð að næla sér í ævisögu Houdini. The Secret Life of Houdini heitir ein þeirra – hljómar vel!