Erlendum vinum mínum þykir flestum undarlegt að íslensk börn hljóti jafnan ekki nöfn þegar við fæðingu, þau séu jafnvel nefnd drengur og stúlka lengi fram eftir fyrsta æviárinu. Víða bjóða lög að börn hljóti nafn undir eins og þau koma í þennan heim ellegar átrúnaðurinn heimtar að þau séu skírð hið fyrsta. Ég sá í þýskum fréttum í liðinni viku að fæðingardeild sjúkrahússins í Leipzig hefur þann sið að bjóða nýfædd börn velkomin í heiminn með færslu á samfélagsmiðlinum Instagram og þar eru fornöfn þeirra birt þegar í stað í fallegri umgjörð, alsettri blómum og hjörtum. Þetta væri ekki í frásögur færandi nema hvað að athygli vakti nafn nýfædds drengs á mánudaginn var. Hann heitir Yahya Sinwar — sama nafni og höfuðpaurinn að baki hinum villimannslegu hryðjuverkaárásum Hamasliða 7. október 2023, þar sem 1200 óbreyttir borgara voru myrtir og 250 teknir í gíslingu. Þetta eru verstu fjöldamorð á gyðingum síðan í síðari heimsstyrjöld og mörkuðu upphaf hörmunganna á Gasasvæðinu. En athygli mína vakti að þegar kirkjuklukkum var hringt síðastliðinn fimmtudag „til stuðnings íbúum á Gasaströndinni“ var í engu minnst á þessi voðaverk eða þá gísla sem enn eru í haldi og sæta linnulausum misþyrmingum.
Hinn kunni blaðamaður Ulf Poschardt, fyrrv. aðalritstjóri Welt, gerði nafngift nýfædda drengsins að umtalsefni í pistli í fyrradag. Með henni væri verið að hylla slátrun á fjölda barnshafandi kvenna, ungbarna, barna og unglinga. Þýskt samfélag byði velkomna foreldra sem gæfu börnum sínum nöfn ungbarnamorðingja. Framtíðarhorfur samfélags sem léti slíkt viðgangast yrðu þar með daprari. Við blasti að foreldrar umrædds drengs hefðu engan hug á að aðlagast þýskum eða vestrænum háttum. Þeir byggju í öruggu skjóli frjálslynds vestræns lýðræðisríkis en hötuðu samt „frjálslynt lýðræði, mannréttindi, Vesturlönd og umfram allt Gyðinga og Ísraela“ eins og Poschart orðaði það. Menn gætu skipt nafninu út fyrir nöfn ýmissa annarra kunnra fjöldamorðingja sögunnar ef þeir velktust í vafa um það hversu mikill ófögnuður væri hér á ferð.
Hvað gyðingaofsóknir áhrærir er í þýskri þjóðmálaumræðu gjarnan notast við orðin Nie wieder — aldrei aftur sem er vísun til útrýmingarherferðar þýskra nasista á gyðingum — áminning um þann lærdóm sem draga verði af sögunni. Poschardt segir slíkar yfirlýsingar samt orðin tóm ef foreldrum sem gefa börnum sínum nöfn hermdarverkamanna er ekki umsvifalaust vikið úr landi og hið sama þurfi að gilda um Sýrlendinga í Þýskalandi sem fagna fjöldamorðum á Drúsum eða krefjist stofnunar kalífadæmis í Þýskalandi, sem felur í sér afnám lýðræðis og mannréttinda og um leið niðurrif þjóðríkisins. Frjálslynt þjóðfélag geti ekki þolað að öfl vaði uppi sem vilji það feigt. Poschardt orðar það svo að menn séu á lokametrum „umburðarlyndisþversagnarinnar“ (þ. Toleranzparadoxon). Annað hvort verji Vesturlönd sig gegn óvinum sínum ellegar verður þeim tortímt.
Við þurfum ekki að fara til Þýskalands til að sjá birtingarmyndir vestræns sjálfshaturs. Gil S. Epstein, prófessor í hagfræði við Bar Ilan-háskóla í Ísrael, hugðist í liðinni viku flytja erindi hér á landi um áhrif gervigreindar á vinnumarkað og lífeyrismál á vegum Rannsóknastofnunar um lífeyrismál. Ekkert varð þó af flutningnum því hópur mótmælenda réðst inn í fundarsalinn með skrílslátum, bar mótmælaspjöld og skreytti sig fánum Palestínuaraba. Hér var þó ekki um að ræða innflytjendur frá Miðausturlöndum heldur Íslendinga, þar á meðal lektor við Háskóla Íslands. Með athæfinu er ráðist gegn grundvallarmannréttindum — tjáningarfrelsi vísindamanns sem ber enga ábyrgð á gjörðum stjórnvalda í sínu heimalandi. Háttalag mótmælendanna lýsir auðvitað engu öðru en andúð á Ísraelsmönnum almennt og mögulega gyðingum.
Uppákoman á fundinum í liðinni viku er kannski léttvæg í samanburði við sitthvað annað ofstæki. Erlendur maður sem dvelst hérlendis hefur margsinnis á opinberum vettvangi hótað að drepa gyðinga og nefna má Palestínuaraba nokkurn sem réðst að blaðaljósmyndara á dögunum. Þá hafa yfirvöld að mestu látin óátalin eignaspjöll sem framin hafa verið við mótmæli Palestínuaraba og íslenskra fylgjenda þeirra.
Í gleðigöngu gærdagsins gekk hópur manna með fána Palestínuaraba — en hommum er ekki vært á sjálfstjórnarsvæðum þeirra eins og alþjóð er kunnugt og hafa því þurft að flýja til Ísraels. Enn ein sláandi „umburðarlyndisþversögnin“ (en vel að merkja voru engir Palestínuarabar sjáanlegir í göngunni sem þó hafa verið áberandi í mótmælastöðum undanfarið).
Agnarsmár söfnuður gyðinga í Reykjavík getur ekki minnst fórnarlamba Hamas í fjöldamorðunum 7. október 2023 nema að viðhafðri strangri öryggisgæslu. Og eins og áður sagði var hvorki fjöldamorðanna né gíslanna getið í tengslum við klukknahringinguna á fimmtudaginn var. Þá hefur lítið farið fyrir því að þjóðkirkjuprestar bæðu fyrir ofsóttum kristnum trúbræðrum, til að mynda í Sýrlandi.
Að ríkjum í okkar heimshluta virðast stafa mun alvarlegri innri ógnir en ytri en engin leið er að takast á við þær nema láta af umburðarlyndi fyrir hinu svæsnasta ofstæki sem beinlínis ber í sér feigð vestræns lýðræðis.
