Stefán Pálsson sagnfræðingur og varaborgarfulltrúi Vinstri grænna rifjar upp á Facebook-síðu sinni tíma sinn í Alþýðubandalaginu sáluga. Hann segir að þótt flokkurinn hafi einkennst af átökum og eitraðri menningu hafi samt verið gaman að starfa í honum.

Alþýðubandalagið rann inn í Samfylkinguna árið 1999. Stefán segist hafa starfað í flokknum í átta ár frá aldrinum 16-24 ára:

„Það var einhver besti skóli sem ég hef gengið í gegnum og megnið af tímanum fannst mér alveg ofboðslega gaman – þótt um leið hafi maður alveg gert sér grein fyrir því hversu eitraður flokkurinn var í raun.“

Stefán segir að það skrýtnasta við Alþýðubandalagið hafi verið sífelld átök um það sem skipti litlu máli en það allra mikilvægasta hafi verið ákveðið af fámennum hópi:

„Það skrítnasta í Alþýðubandalaginu var að við vorum alltaf að slást hvert við annað um einhverjar stjórnir og nefndir sem engu máli skiptu. Ákvarðanir um efstu sæti á framboðslistum voru yfirleitt teknar í bakherbergjum á æðstu stöðum, en þeim mun meiri orka fór í að kjósa landsfundarfulltrúa eða miðstjórnarfólk – þótt í raun mættu allir vita að fundirnir yrðu aldrei fullskipaðir og allir sem vildu fengju að sitja þá. Það má eiginlega segja að eftir því sem kosningarnar skiptu minna máli, þeim mun meiri var harkan í smöluninni og lyfseðladreifingunni.“

Um leið fjallar Stefán um bókina Alþýðubandalagið – átakasaga eftir Óskar Guðmundsson frá 1987. Stefán segir bókina haldna töluverðum göllum og sé fyrst og fremst skrifuð sem innlegg í deilur innan flokksins á þeim tíma og það vanti tilfinnanlega góða bók um sögu Alþýðubandalagsins.

Hvort Stefán sjálfur eða einhver annar sagnfræðingur mun ráðast í það verkefni á eftir að koma í ljós.