„Nú þegar sótt er að réttindum starfsmanna Icelandair eins og enginn sé morgundagurinn er rétt að rifja upp ævintýralegan hagnað fyrirtækisins frá árinu 2016,“

segir Vilhjálmur Birgisson, formaður Verkalýðsfélags Akraness í tilefni af ógöngum Icelandair vegna efnahagsáhrifa kórónuveirunnar, en félagið rær nú lífróður og reynir að landa kjarasamningum við flugfreyjur og flugmenn, sem skerðir laun hópanna um tugir prósenta. Endurskipulagning félagsins og hlutafjárútboð er í vændum, sem er skilyrði ríkisstjórnarinnar fyrir láni til félagsins.

Vilhjálmur deilir frétt DV frá 2016, en hagnaður Icelandair fyrir árið 2015 var þá 14 milljarðar króna.

Vilhjálmur finnur að því að meðan vel gekk hafi starfsmönnum ekki staðið til boða hlutdeild í velgengninni, en nú þegar harðni á dalnum sé ábyrgðinni velt á starfsmennina:

„Þegar þessi hagnaður átti sér stað þá hafa væntanlega ekki verið nein ákvæði í kjarasamningum sem kváðu á um að starfsmenn gætu tekið upp kjarasamninga til að fá hlutdeild í góðri afkomu félagsins.

Núna þegar harðnar á dalnum þá á að leggja allar byrðar á herðar hins almenna starfsmanns með slagorðum sem lúta að því að framtíð félagsins ráðist á því að launafólk afsali sé stórumhluta sinna réttinda.

Orð eins og við séum öll í sama bátnum eru orðin hálf klisjukennd. Kannski má líkja þessum bát við hálfgerða galeiðu þar sem almennt launafólk er hlekkjað með keðjum á neðraþilfari, á meðan forstjóraelítan er á efraþilfari með kampavín og kavíar, enda sýnir sagan okkur enn og aftur að gróðinn er ætíð einkavæddur en tapið ríkisvætt.“