Ísland er umfjöllunarefnið í grein í vefútgáfu New York Times í dag og eru Vestfirðingar þar í stóru hlutverki. Inntakið er hækkandi hiti sjávar og áhrif loftslagsbreytinga á fiskveiðar, sem kalli á auknar deilur ríkja um hver eigi fiskinn í sjónum.
Vitnað er í Kára Þór Jóhansson, fisksala, sem rekur fiskbúðina Sjávarfang á Ísafirði, sem og Pétur Birgisson, skipstjóra á Ísafirði, sem báðir lýsa því stuttlega hvernig breytt hegðun fisksins sjónum hefur kallað á breytingar á veiðum.
„Ef það er enginn fiskur, getum við ekki lifað á Íslandi,“ er haft eftir Pétri og segir Kári að sífellt þurfi að leita norðar í kaldari sjó til að fiska:
„Makríll og skötuselur voru suður af landinu hér áður fyrr, en nú hafa þessar tegundir fært sig hingað upp eftir og vestur af landinu, þar sem var kaldara.“
Þá er rakið í greininni að hitastig sjávar í kringum Ísland hafi hækkað um allt að 2.2 gráður á síðastliðnum 20 árum og hvernig Ísland hafi þurft að gjalda þess til dæmis með hvarfi loðnunnar undanfarin ár.
„Fiskveiðar geta verið hættuleg vinna, ég vil ekki að börnin mín fari á sjóinn,“ er haft eftir Sæþóri Atla Gíslasyni, sjómanni í Bolungarvík:
„Það er gott starf að vinna við fiskeldi,“ segi Sæþór og tekur Pétur undir orð hans:
„Við verðum að koma á fiskeldi þar sem við getum ekki reitt okkur alfarið á sjóinn.“
Þá er lauslega farið yfir hvernig fiskveiðar leiði til milliríkjadeilna og að fiskur sé helsta ástæðan fyrir því að Ísland sé ekki í Evrópusambandinu.
Fjallað er stuttlega um makríldeiluna milli Íslands, Færeyja, Noregs og Evrópusambandsins, en ekkert er fjallað um veiðar Samherja á hrossamakríl við strendur Namibíu.
Einnig er vitnað í ritgerð Söru Mitchell, prófessors í félagsvísindum við háskólann í Iowa, að 25% allra hernaðarátaka lýðræðisríkja frá seinni heimsstyrjöld, megi rekja til fiskveiða.
