Góð vinkona mín er 100 ára í dag. Þetta er hún Jóhanna Wilson sem býr í Winnipeg. Um hana er skrifað í baksíðufrétt í Morgunblaðinu í dag. Ég stend í þakkarskuld við Jóhönnu, því kaffiboð sem hún hélt fyrir mig var einn hápunkturinn í þáttunum Vesturförum sem ég gerði fyrir nokkrum árum ásamt Ragnheiði Thorsteinsson og Jóni Víði Haukssyni.

Kaffiboðið heima hjá Jóhönnu var með öllu ógleymanlegt. Á boðstólum voru vestur-íslenskar kræsingar, kleinur, pönnukökur og vínarterta, ég varð auðvitað að bragða á öllu, en gestir voru konur úr samfélagi Íslendinga í Vesturheimi, margar fyrrverand Fjallkonur, en í Manitoba þykir mikill heiður að vera útnefnd Fjallkona á Íslendingadaginn. Það leyndi sér þó ekki að Jóhanna var forystukonan, leiðtoginn í hópnum, enda hefur hún starfað ötullega að félagsmálum um langt skeið.

Kaffiborðið var fagurlega dúkað, besta stellið tekið fram, allt mjög fágað og fínt.

Það var fleira minnisstætt frá þessu boði. Jóhanna sýndi okkur myndir föður sínum sem hafði verið liðsforingi í kanadíska hernum í heimsstyrjöldinni fyrri. Og svo var það annað sem vakti athygli mína, það voru myndir af Valtý Guðmundssyni á veggjunum. Það eru kannski ekki margir sem muna eftir Valtý, en hann var menntamaður, doktor í sagnfræði og einn helsti keppinautur Hannesar Hafstein í stjórnmálum á þeim tíma að Íslendingar fengu heimastjórn. Valtýr var frændi Jóhönnu – og mér datt í hug að hún væri eiginlega síðasti Valtýingurinn, en svo voru stuðningsmenn Valtýs kallaðir.

Ég óska þessari miklu merkis- og heiðurskonu til hamingju með afmælið.