Eitthvert snjallasta áróðursbragð seinni tíma var þegar farið var að kalla eina flugbrautina á Reykjavíkurflugvelli „neyðarbraut“. Þetta er mjög sterkt orð, og fljótt voru allir fjölmiðlar á Íslandi búnir að taka þetta upp, alveg umhugsunarlaust. Orðið er komið beint frá helstu flugvallarvinunum sem hafa falið Vatnsmýri hjarta sitt.

Orðið fer ekkert að heyrast fyrr en á þessum áratug. Áður var þetta norðaustur-suðvesturbraut eða braut 06-24. Meira að segja var farið að nota þetta í skoðanakönnunum, þá var spurt „viltu láta loka neyðarbrautinni“. Hver gat sagt já við slíkri spurningu?

Nú láta menn eins og himinn og jörð séu að farast ef þessari braut verður tekin úr notkun. Það er samt svo að lengi hefur verið stefnt að lokun hennar – og menn voru ekkert mikið að mótmæla því. Þarna stóð til dæmis á síðasta áratug til að byggja samgöngumiðstöð sem flugvallarvinir voru hæstánægðir með, enda hefði hún fest flugvöllinn mjög í sessi – á kostnað „neyðarbrautarinnar“.

Dómur Hæstaréttar í gær staðfestir einfaldlega að ráðherrar þurfa að halda gerða samninga. Þeir eru ekki óbundnir af samningum sem fyrri ráðherrar gera. Þetta er náttúrlega sjálfsagt mál. Hæstiréttur er auðvitað ekki að taka afstöðu í flugvallarmálinu, enda er það ekki í hans verkahring.