Hér er skemmtileg ljósmynd sem birtist í blaðinu Lögbergi-Heimskringlu í Winnipeg 1971. Þarna eru tveir Íslendingar á góðri stund, annar er Jim Goodman, frá bænum Winyard í Saskatchewan. Líklega hefur þessi náungi upphaflega verið Guðmundsson – það var algengt að Guðmundssynir breyttu nafni sínu í Goodman.

Hinn, sá síðhærði, er enginn annar en Long Haired Joe Stefánsson. Um hann fjölluðum við nokkuð í þáttunum Vesturfarar. Þar sýndi söguritarinn Nelson Gerrard fléttu úr hári Joes sem honum hafði áskotnast.

Joe var bróðir landkönnuðarins Vilhjálms Stefánssonar. Hann var fæddur í Manitoba í Kanada, fjölskyldan flutti síðar til Norður-Dakota, Bandaríkjamegin við landamærin, en seinna fór hann til Saskatchewan. Joe reyndi fyrir sér sem kúreki og átti slíka múnderingu. Í greininni í Lögbergi-Heimskringlu segir að hann hafi verið með sítt rauðleitt hár sem hann hafi bundið í fléttur þegar hann var að reka nautgripi. En hárið hafi fengið að leika frjálst þegar hann ferðaðist um með hestvagni og seldi hárvökva – þá hafi hinn mikli hárvöxtur komið sér vel.

Karlarnir á myndinni eru glaðir á góðri stund, eins og það kallast, með vindil og vínflösku. Virðist fara vel á með þeim. Með ljósmyndinni fylgir svo eftirfarandi texti eftir Elisabeth Oakland frá Grand Forks í Norður-Dakota þar sem segir að Joe hafi aldrei auðgast eða orðið frægur eins og bróðir hans, en hann hafi verið örlátur, haft mikla kímnigáfu og aldrei orðið uppvís að því að vera leiðinlegur.

Það er hægt að fá verri eftirmæli.