Ef forseti Íslands er bara táknrænn, þá er satt að segja ansi vel í lagt að kjósa hann í tveimur umferðum eins og Björt framtíð leggur til nýju frumvarpi um breytingar á stjórnarskrá. Það myndi þýða tvöfaldar kosningar, líklega með svona hálfum mánuði á milli.

Þetta fyrirkomulag er til dæmis notað í Frakklandi, en það verður að segjast eins og er, þar er ansi mikið meira í húfi en í íslenskum forsetakosningum. Íslendingar hafa alltaf gert meira úr forsetaembættinu en tilefni er til miðað við völdin.

Reyndar má efast um að Vigdís Finnbogadóttir hefði nokkurn tíma orðið forseti ef þetta hefðu verið lög þegar hún var kjörin 1980 með aðeins 33 prósentum atkvæða.

Það er náttúrlega möguleiki að hægt sé að verða forseti með enn minna fylgi ef nógu margir bjóða sig fram.

Ólafur Ragnar Grímsson fékk 41 prósent árið 1996, en hins vegar voru aðeins tveir í framboði 1968 og þá fékk Kristján Eldjárn ríflegan meirihluta, 67 prósent.

En við vitum í raun ekki hver verða völd forsetans framvegis, Ólafur Ragnar hefur vissulega virkjað málskotsréttinn, eins og það hefur verið orðað. En stjórnarskrárbreytingar gætu í raun gert hann úreltan, þ.e. ef sett eru inn ákvæði um að viss prósenta landsmanna geti knúið fram þjóðaratkvæðagreiðslu með undirskriftum.

Þess má svo geta að í tillögum Stjórnlagaráðs var gert ráð fyrir um að kjósendur fengu að raða upp frambjóðendum í forsetakosningum í forgangsröð.