Almannatengillinn Andrés Jónsson segir að bjartsýni ríki á Íslandi, Mbl.is spyr hann um hvaða áhrif árangur íslenska fótboltalandsliðsins hafi:

Ég fer víða í viðskipta­líf­inu og það virðist vera mik­il bjart­sýni í fólki eft­ir sum­arið. Það er já­kvæð spenna í gangi og mörg fyr­ir­tæki eru að færa út kví­arn­ar,“ seg­ir hann bæt­ir við að ár­ang­ur landsliðsins leggi auk­in lóð á voga­skál­arn­ar. „Við höf­um séð að þegar hand­boltaliðinu geng­ur hvað best fer öll þjóðin í gleðivímu,“ seg­ir hann. „Þetta hleyp­ir blóði í okk­ur.“

Er þetta svo? Raunar er hæpið að árangur íþróttaliða færi fólki hamingju – nema þá mjög skammvinna. Skuldavandamál, áhyggjur vegna afkomu, persónulegir erfiðleikar hverfa ekki þótt þjóð sé sigursæl í íþróttum. Þetta er fremur eins og að lenda í góðu partíi, en svo heldur lífið áfram sinn vanagang.

En í dag voru lögð fram fjárlög sem eru þau fyrstu síðan í hruninu sem bera ekki einkenni aðhalds og niðurskurðar. Það eru ákveðin tímamót. Það er líkt og stjórnarandstaðan nái ekki almennilega færi á því að gagnrýna fjárlögin. Á sama degi berast fréttir um að kröfuhafar Glitnis muni greiða meira en 200 milljarða króna í ríkissjóð í stöðugleikaframlag svokallað. Ráðgert er að það fari í að borga skuldir ríkissjóðs. Mjög íþyngjandi vaxtagreiðslur lækka, vaxtakostnaðurinn 2014 var næstum 80 milljarðar króna.

Það er svosem ekki víst að ástandið í efnahagsmálunum fari versnandi þótt hægi á vextinum í Kína. Hagtölur frá evrusvæðinu eru ívið betri en búist var við og atvinnuleysi í Bandaríkjunum hefur ekki verið lægra í mörg ár. En það gæti brugðið til beggja vona og haft áhrif á Íslandi. Eins og stendur er þó rífandi gangur í íslenska hagkerfinu og fjárlögin bera merki þess. Það er hins vegar ansi langt í að hægt sé að segja að hér ríki stöðugleiki – sem hlýtur að vera markmiðið.