Reikult er rótlaust þangið,
rekst það um víðan sjá.
Straumar og votir vindar
velkja því til og frá.

Fuglar flugu yfir hafið
með fögnuði og vængjagný,
– hurfu út í himinblámann
hratt eins og vindlétt ský.

Þangið, sem horfði á hópinn,
var hnipið allan þann dag.
Bylgjan, sem bar það uppi,
var blóðug um sólarlag.

Ég sá að gáfuðum vini mínum á Facebook, Viðari Víkingssyni, hafði komið þetta í hug þegar hann las orð Bjarna Benediktssonar um rótleysi Pírata. Þetta er úr kvæði eftir Jóhann Sigurjónsson.

Nú bætir Brynjar Níelsson um betur og segir að Píratar séu „rótlausir kennitöluflakkarar í pólitík“.

Eins og Sigurjón Magnús Egilsson sagði á Sprengisandi í gær verður Bjarni Benediktsson seint vændur um rótleysi. Hann er af gamalli valdaætt og  óx beina leið upp af gamalli rót, MR, lögfræðinni, Sjálfstæðisflokknum.

Það er samt umhugsunarvert að Píratar eru farnir að laða til sín, og það er sjálfsagt óhjákvæmilegt, fólk sem hefur komið víða við í pólitík. Þar innan um er fólk sem hefur verið á ferðinni í Borgarahreyfingunni, Dögun og Lýðræðisvaktinni og sér tækifæri til að hafa áhrif í gegnum Pírata. Sumt af því er það sem má kalla einsmálsfók – sumir meta allt út frá nýrri stjórnarskrá, aðrir út frá verðtryggingu eða kvótakerfinu, svo nokkuð sé nefnt.

Það getur verið mikil list að halda saman flokki sem hefur slíkt fólk og svo eindregin sjónarmið innan sinna raða. Þarna er innan um fólk sem er tamt að líta á hverja málamiðlun, hverja eftirgjöf, sem svik. Sérstaklega gæti það verið vandasamt ef Píratar komast nær því að vinna stóran kosningasigur – hvað þá ef þeir komast í ríkisstjórn.

Athyglisvert er að Guðmundur Steingrímsson fór aðra leið með Bjarta framtíð sína. Hann lokaði á einsmálsfólkið, gætti þess að það kæmist ekki á fundi hjá BF. Þetta gekk ágætlega framan af, en fór svo að virka öfugt. Flokkur Guðmundar fór að líta út eins og vinahópur, klíka, þar sem þrífst engin alvöru pólitísk umræða eða hugmyndir.