Ísland er láglaunaland og heilsu- og velferðarþjónusta er að molna niður.

Þetta er staðreynd sem blasir við öllum, hvar í flokki sem þeir eru.

Við stöndumst ekki samanburð við nágrannaþjóðir. Við verðum lengi að bíta úr nálinni með efnahagshrunið 2008, það er svo langt í frá að við séum búin að jafna okkur á því.

Við þurfum að greiða vexti af himinháum erlendum lánum, örmyntin okkar er umkringd gjaldeyrishöftum, fjárfestingar eru í lágmarki.

Og launin eru allt of lág. Við horfum enn upp á landflótta, það sem nefnt er spekileki, stjórnmálahreyfing sem vill að við göngum í Noreg fær mikinn hljómgrunn. Á vefsíðu hennar er að finna eilífan samanburð milli Íslands og Noregs – Íslandi verulega í óhag.

Við þessu er ekki annað ráð en að skjóta fleiri stoðum undir íslenskt efnahagslíf. Það er vissulega kostnaðarsamt að vera smáþjóð í stóru landi – haldandi uppi kerfum sem eru dýr og mörg reyndar óhagkvæm. Við munum ekki ná miklum framförum í lífskjörum með þrasi um skattþrep. Það er öruggt að við skattleggjum okkur ekki út úr þessu. Auðlegðarskattur til að fjármagna nýjan Landspítala er vond hugmynd hjá Vinstri grænum.

En lengra verður heldur ekki gengið í niðurskurði á Íslandi, þvert á móti – það þarf að bæta í á flestum sviðum.

Það er ljóst að verðmætasköpunin þarf að verða meiri í íslensku hagkerfi. Annars lagast þetta ástand varla.

Er kannski kominn tími til að hugsa aðeins betur um rafmangssölu með sæstreng til Bretlands?