Ljudmila Ulitskaja er einn helsti rithöfundur Rússlands. Bækur hennar hafa verið þýddar á fjölda tungumála og hún hefur fengið margar alþjóðlegar viðurkenningar eins og sjá má hér. Ulitskaja er 71 árs, býr í Moskvu. Hún skrifar magnaða ádrepu á stjórnmálin í Rússlandi sem birtist í nýjasta hefti þýska tímaritsins Der Spiegel. Hér er hluti af greininni.
Ég bý í Rússlandi. Ég er rússneskur rithöfundur, af gyðingaættum og kristinni trú. Landið mitt er komið í stríð við menninguna, við húmanísk gildi, við frelsi einstaklingsins og hugmyndina um mannréttindi, þessa ávexti siðmenningarinnar. Landið mitt þjáist vegna árásarhneigðrar fáfræði, þjóðernishyggju og mikilmennskuóðrar heimsvaldastefnu.
Ég skammast mín fyrir hið fáfróða og árásarhneigða þings landsins, fyrir hina árásarhneigðu og vanhæfu ríkisstjórn, fyrir stjórnarherranana sem fara fremstir í flokki, menn sem dreymir um að vera ofurhetjur, menn sem eru dýrkendur ofbeldis og fláttskapar, ég skammast mín fyrir þjóð mína, sem hefur tapað siðferðislegum viðmiðum sínum.
Menningin hefur beðið hroðalegt afhroð í Rússlandi, við iðkendur hennar getum ekki breytt hinni sjálfseyðandi pólitík ríkis okkar. Mennta- og menningarstétt landsins er klofin í tvennt: Það er aðeins minnihluti sem mælir gegn stríði.
Land mitt færir heiminn á hverjum degi nær stríði. Hernaðarsinnarnir hafa þegar brýnt klærnar í Tsétséníu og Georgíu, og nú æfa þeir sig á Krím og í Úkraínu.
Lifðu vel, Evrópa, ég óttast að við eigum aldrei eftir að tilheyra hinni evrópsku þjóðafjölskyldu. Hin mikla menning okkar, Tolstoj okkar, Tsékov okkar, Tsjaikovskí okkar og Shostakovits okkar, málarar okkar, leikarar, heimspekingar og vísindamenn gátu ekki stöðvað trúarofstækismenn fortíðarinnar né kommúnista og hugmyndir þeirra – og eins geta þeir ekki stöðvað hina valdasjúku brálæðinga sem nú ráða.
Í 300 ár höfum við drukkið af sömu lindum – Bach var líka okkar, Dante var okkar, Beethoven var okkar og Shakespeare var okkar – og við gáfum aldrei upp vonina. En nú getum við, menningarfólk í Rússlandi, sá litli hluti af því sem ég tilheyri, bara sagt eitt: Lifðu heil, Evrópa!
