Það var heldur slysalegt hjá forsætisráðherra þjóðarinnar að fara að tala um „veiru“ í sambandi við neyslu á erlendu kjöti í útvarpsviðtali í gær.

Þetta hljómaði eins og einhvers konar geimverufræði – vandinn var að fjöldi hlustenda vissi miklu gerr en forsætisráðherrann. Það sem hann talaði um er alþekkt, sníkill sem er til á Íslandi eins og annars staðar, berst með köttum – þungaðar konur eru vegna þessa varaðar við miklu samneyti við ketti. Og vissulega er rétt að þetta getur borist með hráu kjöti.

En Íslendingar eru þegar að flytja inn mikið magn af kjöti. Landbúnaðurinn hérna annar ekki eftirspurn eftir kjötmeti. Það var dálítið merkilegt að lesa í blaði um daginn að ein af ástæðunum fyrir skorti á hakki væri sú að mjólkurkúm væri ekki slátrað vegna eftirspurnar eftir mjólk. Eru það þá aflóga mjólkurkýr sem fara í hakkið?

Hvað er til ráða í þessari stöðu?

Það má náttúrlega auka kjötframleiðsluna í landinu. Við erum með nautgripastofn sem þykir heldur rýr, en ekki hefur verið við það komandi að gera á honum kynbætur. Við getum flutt inn meira kjöt – en þá á auðvitað að gera það með þeim hætti að uppruni kjötsins sé rækilega merktur. Þessi feluleikur með kjöt er bara hlægilegur.

Þriðja ráðið gæti auðvitað verið að minnka kjötneysluna. Þá mun ekki þykja sjálfgefið að gestir veitingahúsa geti fengið nautakjöt eða ferðamenn fái beikon í morgunmatinn.

Það er náttúrlega hægt að bjóða upp á ýmislegt í staðinn, en eins og staðan er verður að segjast að beikon er vinsælla en lifrarpylsa.

Í viðtalinu talaði Sigmundur Davíð einnig um sóknarfæri íslensks landbúnaðar – að hann ætti að sækja fram og selja meira út. Það er eftirspurn erlendis eftir íslensku skyri og lambakjöti. En eins og stendur er á mörkunum að íslenski landbúnaðurinn geti annað markaðnum hér – með innfæddum og ferðamönnum. Aukist útflutningurinn  er einsýnt að innflutningurinn muni aukast á móti.