Eftir hina áköfu pólitík eftirhrunsáranna erum við nú að upplifa skeið pólitískrar deyfðar og áhugaleysis.
Þetta sést greinilega á bloggsíðum og samskiptamiðlum.
En eitt situr eftir – stjórnmálamenn eru í afskaplega litlu áliti. Það er áhyggjusamlegt.
Það eru að koma bæja- og sveitarstjórnarkosningar en áhuginn er svo lítill að varla sjást gárur á hinum pólitíska polli.
Allt stefnir í að sett verði met í lítilli þátttöku. Líklegaa fer hún niður fyrir 70 prósent í Reykjavík í fyrsta skipti.
Óhætt er að segja að kjósendur taki almennt ekkert mark á loforðum stjórnmálaflokkanna. Það er reyndar þroskamerki.
Ríkisstjórnarflokkarnir eru að reyna að koma í gegn skuldaleiðréttingafrumvarpinu svo hægt sé að opna gáttina þar sem skuldendur geta sótt um. Þeir vona að með því rísi landið aðeins hjá þeim.
Á sama tíma vantar alveg djúpa umræðu um pólitíkina. Helstu fréttirnar eru af skærum Vigdísar Hauksdóttur og Steingríms J. Sigfússonar á næturfundum Alþingis.
Umræður um alþjóðamál snúast aðallega upp í þras um að draga Evrópusambandsumsókn til baka – á sama tíma og dælist inn Evrópulöggjöf vegna EES-samningsins. Nú eru teikn á lofti um að utanríkisstefna Ólafs Ragnars Grímssonar, sem ríkisstjórnin hefur verið að fylgja, sé að bíða algjört skipbrot.
Ógnin sem stafar af Rússlandi og Kína – stórveldum þar sem ríkir hálf-einræði – veldur því að vestrænt samstarf mun dýpka á næstu árum, samstarfið yfir Atlantshafið. En umræðan hérna er ekki enn farin að taka mið af því.
