Nokkurt uppnám varð vegna greinar Michaels Booth sem birtist í Guardian en þar hraunaði hann yfir Norðurlöndin og norræna módelið – norræna kraftaverkið eins og sumir kalla það.

Vandinn við grein Booths var að í henni var lítið að finna annað en hótfyndni af því tagi sem oft einkennir bresk ferðaskrif. Það er gömul hefð og getur stundum verið skemmtileg. En hótfyndni er erfitt að svara. Um Ísland sagði hann til dæmis, þetta var allt og sumt:

We need not detain ourselves here too long. Only 320,000 – it would appear rather greedy and irresponsible – people cling to this breathtaking, yet borderline uninhabitable rock in the North Atlantic. Further attention will only encourage them.

Menn eru samt að reyna að svara Booth. Í dag birtist á vef Guardian grein eftir fimm Norðurlandabúa, þar á meðal Eirík Bergmann Einarsson – þetta eru viðbrögð við greininni sem blaðið hefur greinilega pantað. Eiríkur skrifar almennt um grein Booths:

The article fitted so neatly into a very British tradition of slightly ethnocentric, but awfully shallow journalistic entertainment literature. On all lists measuring quality of life, the Nordics tower over the UK.

En svo leyfir hann að efast um hversu vel Íslendingar eiga heima með Norðurlöndunum:

But here is the real secret. Iceland isn’t really Nordic. Just look at the map. We are an Atlantic state. We might have similar societal fabric to our Nordic cousins, but culturally we are spot-on British. Even our pitch-black and desert-dry Icelandic humour is horribly non-Nordic.

En það eru fleiri sem hafa tekið til máls af þessu tilefni, til dæmis er það Andrew Mellor sem skrifar í New Statesman og segir að Skandinavía rísi algjörlega undir frægð sinni, þar sé fólk hamingjusamara en annars staðar, það sé listrænt og skapandi, hafi háþróað fegurðarskyn, lífsgæði séu mikill, samstaða og jöfnuður.

Booth talaði um hversu illa Norðurlandabúum er við að fólk flíki ríkidæmi sínu, metnaði og velgengni. Mellor segir að í reynd sé þetta einn styrkleiki Norðurlandanna:

Booth isn’t the first to cite the Nordic unease with „displays of success, ambition and wealth“ as a weakness and he won’t be the last. But it’s precisely those qualities – yes, qualities – which give the Nordic countries their egalitarian atmosphere, entrenched liberalism and distinct lack of a ruling class in politics, the media and elsewhere.