Kvikmyndin The Wolf of Wall Street vekur deilur vegna þess sem virðist vera tignun á spillingu og óhófslífi. Við fylgjumst með hópi manna, sem eru hálfgerðir lúsablesar, verða ofurríkur á stuttum tíma og tapa sér í svindli, sukki og dópi.

Þetta þarf svosem ekki að koma sérstaklega á óvart. Leikstjóri myndarinnar er einn helsti kvikmyndagerðarmaður sögunnar, Martin Scorsese. Af myndum hans má ráða að hann hefur alltaf verið heillaður af ófögnuðinum og ógæfunni sem hann fjallar um.

Það mátti greinilega sjá í Goodfellas, stórmyndinni sem fjallar um mafíósa í New York. Scorsese er hugfanginn af líferni þeirra, hvernig þeir standa utan við almenn siðalögmál, en hafa samt sínar eigin, ströngu og dálítið hjákátlegu, reglur.

Sömu efnistök mátti sjá í myndinni Casino sem fjallar um Las Vegas, mafíuna og fjárhættuspil. Aftur verður maður var við ákveðna tignun á þeim sem segja sig úr lögum við borgaralegt velsæmi. Á þeim tíma var það Robert de Niro sem var aðalleikarinn hjá Scorsese, nú er það Leonardo di Caprio. Þeir eru öfugsnúnar hetjur.

Það fer illa fyrir söguhetjum þessara kvikmynda, en samt situr maður eftir með þá tilfinningu leikstjórans að líf þeirra sé að einhverju leyti eftirsóknarvert. Þetta er svosem ekki nýtt í kvikmyndunum – útlagar hafa alltaf verið hetjur á hvíta tjaldinu.

Scorsese er að segja sögu – þótt allar ofantaldar myndir byggi að einhverju leyti á raunverulegum persónum, þá eru þetta skáldverk. Á maður að ætlast til að hann breyti þessu dæmisögur um að glæpir borgi sig ekki, þar sem þeir sem rata af vegi dyggðarinnar fá makleg málagjöld?

Að einhverju leyti er slíkt auðvitað að finna í myndunum – en áhorfandinn kemst í ákveðinn móralskan vanda þegar hann í leiðinni hrífst af Armanifötunum sem di Caprio klæðist, snekkjunni sem hann siglir á, sportbílunum, partíunum og peningunum sem flæða út um allar gáttir.

Er þetta kannski eftirsóknarvert líf að einhverju leyti – eða bara siðlaust og ógeðslegt?

Lúsablesar sem verða ofurríkir á stuttum tíma: Leonardo di Caprio í The Wolf of Wall Street.