Orðalagið „að elska að hata“ kemur úr ensku – er notað af nokkurri léttúð í því tungumáli.

Það fyrirfinnst varla í íslensku, nema sem enskusletta, og er hálf merkingarlítið.

En stendur nú sem fyrirsögn á grein um Vigdísi Hauksdóttur sem má lesa á Vísi.is.

Konan sem svo margir elska að hata er fyrirsögnin.

En hver hatar Vigdísi Hauksdóttur?

Menn geta verið ósammála henni eða sammála eftir atvikum, haft óbeit á skoðunum hennar eða fundist þær frábærar – eða jafnvel verið í þeim hópi fólks sem nennir ekkert að hlusta á það sem hún hefur að segja eða aðrir stjórnmálamenn?

En hatur kemur málinu ekkert við.

Svo ég tali fyrir sjálfan mig:

Það er alveg fráleitt að hata fólk vegna stjórnmálaskoðana. Ég get verið ósammála fólki og jafnvel deilt við það. En maður skyldi alltaf heilsa andstæðingum sínum glaðlega og innilega – eins og þar séu góðir vinir á ferð – og vera sérstaklega vingjarnlegur við þá sem hafa talað verst um mann.

Það getur meira að segja stundum gert þá frekar vandræðalega.