Markaður Búrsins sem fór fram í Hörpu um helgina var stórmerkilegur – og ég segi það ekki vegna þess að kona mín tók þátt.

Þarna komu með vörur sínar alls kyns smáframleiðendur og það má merkja að miklar framfarir eru að verða í matvælaframleiðslu hjá litlum aðilum – maður verður hins vegar ekki var við það hjá stórum fyrirtækjum.

Þarna var fólk með brauðmeti, pylsur, kjöt af ýmsu tagi, grasfóðrað nautakjöt, tvíreykt hangikjöt, krukkuvöru, síld, hið frábæra Omnom súkkulaði og sætmeti eins og makkarónurnar hennar Sigurveigar – það sem vekur ekki síst athygli eru hvað framsetning vörunnar og umbúðir hafa batnað mikið.

Það jók manni bjartsýni að koma þarna – og líka að sjá hversu gestirnir á markaðnum voru áhugasamir.

Því miður er mikið af matvælaframleiðslunni á Íslandi á iðnaðarbasís. Það er því miður algengt að reynt sé að selja iðnaðarjukk sem gourmet-vöru. Við verslum flest í Bónus og Krónunni þar sem lítið er lagt upp úr gæðum. Smáframleiðslan á athvarf á búðum eins og Frú Laugu og Melabúðinni – jú, og í Búrinu sem stendur að markaðnum í Hörpu.

En það þarf að efla þennan hluta matvælaframleiðslunnar. Maður sér nú að áhuginn og kunnáttan er þróast með þjóðinni. Mjög stórt skref væri að koma upp alvöru matarmarkaði í Reykjavík, í anda þess sem er til í borgum á Norðurlöndum. Svona markaður þarf að vera á stað sem er aðgengilegur fyrir bæði heimamenn og ferðafólk – maður tók eftir því að túristar höfðu mikinn áhuga á vörunum sem voru á boðstólum í Hörpu.