Þessa færslu setti ég hér inn á vefinn 25. október. Þetta er að ganga nákvæmlega eftir:

„Greinendur stjórnmála telja sig sjá ákveðið munstur í fjárlagagerðinni og því hvernig umræðan um fjárlögin er að þróast.

Kenningin er svona. Áður en Alþingi samþykkir fjárlögin verða framlög til heilbrigðismála aukin talsvert – kvartanirnar af Landspítalanum eru orðnar að nánast samfelldum klið sem hjómar í fjölmiðlum alla daga. Það liggur við að að þjóðin sé lögst í rúmið af þunglyndi yfir þessu.

Ríkisstjórnin getur varla annað en gert eitthvað í málinu. Og auðvitað verður jákvætt fyrir hana að rétta hag heilbrigðiskerfisins – þetta getur jafnvel fallið undir það sem kallast væntingastjórnun.

En á móti er ekki við því að búast að hlutur annarra sem hafa orðið fyrir niðurskurði verði leiðréttur að marki. Þar verður líklega frekar bætt í niðurskurðinn – og réttlætt með að fé hafi fundist fyrir spítalann.“

Nú segir í fréttum að barna- og vaxtabætur verði skornar niður, að framlög til þróunarmála verði lækkuð og að teknar verði 215 milljónir í viðbót af Ríkisútvarpinu.

Margir eiga sjálfsagt eftir að verða reiðir og segja að með lækkun bóta og þróunaraðstoðar sé verið að taka frá hinum snauðustu – en frá bæjardyrum stjórnarflokkanna meikar þetta sens í pólitískum skilningi, upp til hópa hafa stuðningsmenn þeirra hafa ekki sérstakan áhuga á þessum málaflokkum. Og aukin framlög í heilbrigðiskerfið er vinsæl aðgerð.