Það er í raun dagurinn í dag 6. október sem er mesti tímamótadagurinn í sambandi við hrunið 2008. Það var þá að Geir H. Haarde forsætisráðherra kom í sjónvarpið og hélt ræðuna frægu sem endaði á orðunum Guð blessi Ísland.

Þetta eru frægustu orð hrunsins, það er ekki oft á Íslandi að stjórnmálamenn kveða sér hjóðs í sjónvarpi um miðjan dag á mánudegi og ákalla Guð.

Í raun væri eðlilegast að kalla þetta Guð blessi Ísland–daginn. Að þannig verði þessa minnst í framtíðinni.

Það má velta fyrir sér frá ýmsum hliðum hvernig okkur hefur tekist að spila úr þessu öllu, Andri Geir Arinbjarnarson óttast að það taki Íslendinga 25 ár að vinna sig úr hruninu, ég birti fyrr í dag tilvitnun í Huga Ólafsson þar sem er talað um vandann í bókhaldi Íslendinga.

Lára Hanna vekur athygli á brotum sem hún klippti saman úr Silfri Egils frá þessum tíma, það er 5. október. Þar var ýmislegt sagt.

Við sem lifðum þessa daga gleymum þeim sjálfsagt seint – og þetta er sterkasta táknmyndin. Þungbúinn forsætisráðherra að segja þjóðinni að allt sé að hrynja – eftir að hafa reynt að telja okkur trú um annað í langan tíma.

Annars er ekki mikil ástæða til að vera með miklar upprifjanir um hrunið – það er óþarfi að rifja upp atburði sem eru enn að gerast.