Blaðamaður á Fréttablaðinu skrifar pistil þar sem hann kvartar undan því að óvirðulega sé talað um fótboltaáhugamenn.
Raunar held ég að það hafi verið mest í gríni að notað var orðið „fótboltagórillur“. Ég tek samt að orðalagið var ekki frá mér komið, ég var að vitna í gamansama konu úti í bæ.
En það er smáatriði í lok greinarinnar sem maður staldrar við. Þar segir:
„Árið 1955 vannst einstakt afrek í íslenskri bókmenntasögu í annarri norrænni höfuðborg, Stokkhólmi. Ég velti fyrir mér hvernig rýnirinn fyrrnefndi, og skoðanabræður hans og –systur, hefði brugðist við ef farið hefði verið í auglýsingar að lokinni tveggja tíma sjónvarpsútsendingu og orðunum: „Og verðlaunin í ár hlýtur…“
Nú er þar til að taka að íslenska fótboltaliðið hefur enn ekki unnið nein verðlaun. Það á eftir að spila tvo leiki sem ákvarða hvort það kemst í keppni þar sem er leikið um stór verðlaun, sjálfan heimsmeistarabikarinn.
En Nóbelsskáldið okkar, Halldór Laxness, hann vann nefnilega sjálf stóru verðlaunin, heimsmeistaratignina, í Stokkhólmi 1955.
Laxness fór alla leið, eins og sagt er í íþróttunum.
Halldór Laxness tók við Nóbelsverðlaununum úr hendi sjálfs Svíakonungs, Gústafs Adolfs VI.
