Núorðið vekur fátt meiri hrylling með okkur en barnagirnd. Það hefur ekki alltaf verið svoleiðis. Þeir sem eitt sinn nefndust „dónakallar“ og flest börn vissu að væru til – og kunnu sum að varast – heita nú barnaníðingar. Það er ekki svo langt síðan þetta orð fór að heyrast í almennri umræðu – alþjóðlega orðið er pedófíl.

Þegar barnaníðingar eiga í hlut tölum við frjálslega um alls kyns refsingar – það eigi að skera undan þeim, gelda þá, loka þá inni fyrir lífstíð, jafnvel taka þá af lífi.

En við verðum líka að reyna að skilja við hvað er að eiga. Það er ólíklegt að menn velji sér það hlutskipti að gerast barnaníðingar af fúsum og frjálsum vilja – eða hverjir vilja vera úrhrök samfélagsins?

Í Bretlandi hefur að undanförnu verið mikið fjallað um mál sjónvarpsmannsins Jimmy Savile. Hann virðist hafa verið óargadýr í mannsmynd. Í framhaldi af því skrifar Jon Henley forvitnilega grein í Guardian þar sem hann veltir fyrir sér orsökum barnagirndar og viðhorfum til hennar.

Er þetta geðtruflun – og er hún þá meðfædd eða áunnin? Er þetta ákveðin tegund af kynhneigð? Siðvilla, jú vissulega – en hvernig þá? Það virðist til dæmis vera að barnaníðingar séu ekkert endilega ofbeldisfullir.