Pétur Snæbjörnsson, margreyndur ferðaþjónustumaður og hótelhaldari við Mývatn, skrifar grein um flugvallarmálið í Akureyri Vikublað.

Þarna kveður við dálítið nýjan tón. Pétur virðist að sumu leyti hafa hugsað málið aðeins dýpra en þeir sem standa fyrir undirskriftasöfnunnni um hjartað í Vatnsmýrinni. Það er altént ljóst að þar er málflutningurinn mjög einhliða og áróðurskenndur, málið hefur miklu fleiri hliðar.

Pétur spyr hvort landsbyggðin þurfi ekki að tengjast betur þeirri æð sem er ferðamannastraumurinn til landsins. Hann bendir á að farþegum í innanlandsflugi fækki stöðugt, þeim verði aðeins fjölgað með því að tengingu við alþjóðaflugið í Keflavík.

Pétur kemst að þessari niðurstöðu:

„Nú er tímabært að grafa stríðsöxina um flugvöllinn og fara að hugsa málið til framtíðar með hag allra landsmanna að leiðarljósi. Sé vilji til að halda landinu í byggð er brýn nauðsyn á því að loka Reykjavíkurflugvelli sem allra fyrst, hann er samkeppnishamlandi gildra sem heldur landsbyggðinni í einangrun og skemmir fyrir eðlilegri uppbyggingu heilbrigðiskerfisins út um land. Með því að flug innanlands tengist alþjóðfluginu bæði gegnum alþjóðleg sölukerfi og ekki síst í sömu flugstöðinni, innan Schengen, margfaldast eftirspurn eftir ferðamannaþjónustu um allt land, það styrkir byggðirnar, eflir atvinnu og eykur fjárfestingu. Það er auk þess eina leiðin til þess að innanlandsflug verði á Íslandi í náinni framtíð. Með því að styrkja heilbrigðisstofnanir út um land eflist byggðin, þekkingarstigið hækkar, fasteignaverð hækkar og lífsgæðin aukast, með öllum þeim margfeldisáhrifum er því fylgja.“