Það er furðulegt ástand innan Vinstri grænna – sem oftar.

Ögmundur Jónasson náði aftur að vinna sig mjög í álit meðal stuðningsmanna flokksins vegna framgöngu sinnar í Nubo-málinu. En nú er hann búinn að fá femínista í flokknum upp á móti sér vegna jafnréttisbrots. Í stefnuskrá VG stendur beinlínis að flokkurinn sé feminískur – og sá armur flokksins er mjög kröftugur. Enn hefur þó ekki heyrst í Höllu Gunnarsdóttur,  einum helsta leiðtoga femínista innan VG, um þetta mál – hún er aðstoðarmaður Ögmundar í innanríkisráðuneytinu.

Ögmundur og Jón Bjarnason eru stöðugt í fréttum meðan þeir eru að valda usla innan Vinstri grænna.

Ef þeir færu úr flokknum yrði staða þeirra nokkuð önnur. Lilja Mósesdóttir, Atli Gíslason og Ásmundur Einar Daðason hurfu úr sviðsljósi fjölmiðlanna undireins og þau yfirgáfu VG. Lilja virðist eiga mjög erfitt með að sætta sig við þetta. En hvarvetna í heiminum er það svo að uppreisn innan ríkisstjórnar þykir meiri fréttir en stofnun nýs smáflokks – eins og hart og það kann að virðast.

Þegar ástandið er svona sjá margir sér hag í að kynda undir.

Staða Ögmundar er mjög skrítin að því leyti að aðdáunini á honum virðist mest í hópi stjórnarandstæðinga. Þá er spurning hversu djúpt hún ristir – Sjálfstæðismaður sem ég ræddi við sagði að þetta væri allt á yfirborðinu. Það er athyglisvert að sjá andstæðinga ríkisstjórnarinnar taka málstað Ögmundar í deilunum um jafnréttisbrotið – en það virkar óneitanlega nokkuð hentistefnulegt.