Hans Haraldsson skrifaði mér vegna greinar um Ísrael/Palestínu hér að neðan:

„Frekt nýlenduveldi, ha!?

Muni ég rétt þá tóku Ísraelar þessi svæði af Egygyptum og Jórdönum í varnarstríðinu 1967 þegar nágrannaríkin reyndu að gera útaf við Ísrael. Viðkomandi lönd höfðu lagt þessi landsvæði undir sig í fyrri tilraun til þess að þurrka Ísrael út.

Hversu margar nýlendur hafa verið stofnaðar með þessum hætti?

Hvað varðar nýbyggðirnar þá ætti nú að vera hægt að sýna einhvern skilning á þeirri hugsun sumra í Ísrael að landið þyrfti að vera sem sterkast og fjölmennast í ljósi þess hversu áhugasamir nágrannarnir hafa lengst af verið um að þurrka það út.

Mér þykir vilja þínum til skilnings nokkuð ójafnt dreift því að svo talar þú um hrikalegar aðstæður sem reki Palestínumenn í fang Hamas. Voru ungir Þjóðverjar þá reknir í fang Nasismans af ytir aðstæðum? Fólk hlýtur að hafa eitthvað val.

Reyndar gæti maður best skilið þessa færslu þína þannig að þú héldir að Ísraelar væru á nú Gaza að gamni sínu en ekki vegna þess að eldflaugum rignir yfir landamærin.“

Ég fann mig knúinn til að svara honum:

„Ísraelsmenn hafa vinninginn í morðum, þeir eru eins og Manchester United morðanna á þessu svæði miðað við Þrótt Neskaupsstað sem Palestínumenn eru.

Ísrael er stofnað sem nýlenduríki í lok nýlendutímans 1948. Upphafið er reyndar hin fræga Balfour yfirlýsing frá 1917.

Þú hefur væntanlega ekki komið þarna og séð afleiðingar kúgunarinnar og hversu ójafnt er gefið?

Það er voða auðvelt að skrifa svona ef maður situr bara í þægilegum stól í Reykjavík

Ég tek það fram að ég er lítt hrifinn af Hamas, en ég get vel skilið að fólk sem elst upp við þessar aðstæður fyllist af hatri. Því miður.

Eitt er að hafa hertekið þessi svæði í stríði gegn fjandsamlegum nágrönnum, annað er að stela þeim með stórfelldri uppbyggingu byggða landtökumanna.

Landtökumennirnir eru líka að miklum hluta ofstækisfullir bókstafstrúarmenn sem hafa engan áhuga á að lifa í friði við nágranna sína, heldur láta sig dreyma um Stór Ísrael – Eretz Ysrael – sem nær yfir alla Júdeu og Samaríu.

Þetta fólk vitnar í Biblíuna þegar það segist hafa rétt til landránsins.

Það þarf ekki að drepa sjálft eða skjóta eldflaugum vegna þess að það hefur einn öflugasta her í heimi til að framkvæma drápin fyrir sig.

Í mínum huga er það algjörlega sambærlilegt við ofstækismenn í röðum Íslamista. Eða muna menn ekki eftir Baruch Goldstein sem myrti tilbeiðendurna þrjátíu í moskunni í Hebron 1994.

Gröf hans er nú orðin helgur staður.

Það er mikið verkefni að reyna að slökkva þennan eld, en því miður er hætt við að Bandaríkin sem hugsanlega hafa vald til þess geri það ekki. Það breytist því miður varla þótt demókrati verði kosinn forseti Bandaríkjanna.“