Er það kannski satt sem stundum hefur verið sagt að það séu gamlir vinstrimenn sem kikna mest í hnjáliðunum þegar Bandaríkin gefa þeim gaum?
Össur á varla orð til að lýsa hrifningu sinni.
Og er ekki eins og það séu gömlu jálkarnir úr kalda stríðinu, Björn Bjarna og Styrmir, sem helst standa uppi í hárinu á BNA um þessar mundir?
