Væri ég breskur þegn er ég ekki viss nema ég stæði með mótmælaspjald utan við Buckingham Palace þar sem ég heimtaði afnám konungsveldisins.

Ég segi bara eins og er: ég hef djúpa skömm á kóngum og drottningum og öllu sem því tengist. Í lýðræðisþjóðfélagi er fáránlegt að fólk eignist forréttindi og völd af þessu tagi bara vegna þess hverrar ættar það er.

Breska kóngafólkið er af þýskri ætt sem kallast Saxe-Coburg-Gotha. Þegar breska heimsveldið barðist við Þjóðverja þótti þetta pínlegt; þá var nafninu breytt í Windsor. Elísabet drottning og maður hennar Filippus eru skyld hvort öðru á svo marga vegu að það er varla hægt að reikna það út.

Þetta var útúrdúr.

Nú er mikið uppnám á Nýja Sjálandi – sem hefur Bretadrottningu að þjóðhöfðingja – vegna þess að drottningin ætlar ekki að mæta í útför fjallgöngumannsins Sir Edmunds Hillary. Hún ætlar ekki einu sinni að senda einhvern minniháttar ættingja sinn.

Ástæðan fyrir reiðinni er sú að Elísabet og Edmund hafa löngum verið tengd í hugum fólks. Tilkynnt var um afrek Hillarys er hann kleif Everesttind sama dag og Elísabet var krýnd árið 1953. Þá töluðu fjölmiðlar um að upp væri runnin ný Elísabetaröld – að breska heimsveldið væri búið að endurheimta dýrð sína eftir stríðið.

Á Nýja Sjálandi eru margir móðgaðir vegna þessa, sumir eru það í alvörunni, aðrir þykjast vera það í von um að landar þeirra fari nú að losa sig undan þessu hundleiðinlega liði.