Þorbjörg S. Gunnlaugsdóttir skrifar um sænska barnabókahöfunda. Astrid Lindgren er vissulega meistari, en ég veit ekki með Gunnillu Bergström. Sumar af Einars Áskels bókunum eru óttaleg þvæla, eiginlega algjör raun að lesa þær fyrir börn. Ég undanskil þó bókina þar sem Einar Áskell vill ekki fara að sofa. Hún er ansi glúrin.
Einn er sá sænskur barnabókahöfundur sem er alveg óþekktur á Íslandi. Hún heitir Babro Lindgren (veit ekki hvort hún er skyld Astrid). Meistaraverk hennar eru bækur um lítinn dreng sem heitir Max á sænsku. Ein þessara bóka var þýdd á íslensku – af Vilborgu Dagbjartsdóttur – en þar var strákur kallaður Dúi.
Dúi er gallagripur. Skemmtilega frakkur, eigingjarn, stundum huglaus, já afar mannlegur; hann er ennþá með bleyju, snuð og bangsa – það er hægt að lesa hann fyrir börn alveg niður í eins árs aldur.
Aðrar bækur eftir B. Lindgren fjalla um grísinn Benna. Engin þeirra hefur komið út á íslensku, en þær eru ekki síður fyndnar. Benni flytur að heiman þegar hann er búinn að fá nóg af hreinlætisæði móður sinnar. Vill fá að setjast að í pylsuvagni. Í annarri bók stelur hann snuði af litla bróður sínum; svo koma hrekkjusvín og vilja taka af honum snuðið.
Báðir þessir bókaflokkar eru hrein snilld. Ég hef þýtt þá beint af blaðsíðunni fyrir Kára, en bíð eftir íslenskum útgáfum. Væri nær að koma þessu á prent en til dæmis hinum þrautleiðinlegu og einkennilega fantasíulausu bókum um herramennina.
