Ég var lítill strákur á hjóli úti á flugvelli þegar Gullfaxi kom til landsins. Ég les að það hafi verið 22. júní 1967. Þá veit ég hvað ég var að gera þann dag. Ég man að þarna var fyrirfólk, karlar með hatta eins og þá tíðkaðist – maður þekkti Ingólf Jónsson sem var samgönguráðherra. Ingólfur bjó í Ásvallagötunni og virkaði eins og hann væri óskaplega fínn með sig.

Vilhjálmur Hjálmarsson menntamálaráðherra, sem bjó í næsta húsi við Ingólf þegar hann var í bænum, var miklu alþýðlegri. Birgir Kjaran alþingismaður átti hund sem gelti stanslaust og bjó á Ásvallagötu 4. Okkur strákunum þótti skrítið að Birgir tók stundum leigubíl út í sjoppu.

Annar þingmaður, Stefán Jónsson, bjó á Ásvallagötu 17, í litlu fjölbýlishúsi, átti aðsópsmikla syni og afar fallega dóttur. Hann ók um á þeirri gerð af Saab sem nú myndi teljast klassísk. Á Sólvallagötu 8 bjó Guðmundur Í. Guðmundsson sem hafði verið utanríkisráðherra í viðreisnarstjórninni.

Í húsinu við hliðina á honum bjó Baldur Möller ráðuneytisstjóri og skákmeistari, en Eysteinn Jónsson átti heima vestast á Ásvallagötu. Hann var mjög virðulegur í fasi – hafði alvöru reisn. Eysteinn á enn met sem seint verður slegið – hann varð fjármálaráðherra aðeins 27 ára.

Í Ljósvallagötunni voru hins vegar skáld. Ég man eftir Guðmundi G. Hagalín og svo Jakobi Thorarensen, mikilúðlegum manni með sítt skegg. Hann leit út eins og mikilsverður bóndi á 19. öld. Jón Óskar flutti í hús sem stendur á horni Ljósvallagötu og Hringbrautar – ég kynntist honum síðar á ævinni þegar við hittumst í Frakklandi og var ánægður með það.

Gvendur jaki átti heima á Ljósvallagötu 12. Hann var mjög kammó við okkur strákana, sparkaði meira að segja í bolta þegar hann átti leið gegnum bakkó, sundið milli Ljósvallagötu, Brávallagötu og Ásvallagötu.

Tryggvi Ófeigsson útgerðarmaður bjó upp á Hávallagötu, gekk með stóran hatt og átti svartan Buick með vængjum; ég er ekki enn búinn að fyrirgefa honum að hann skammaði mig fyrir að bera Moggann of seint út til hans.

Út á Hringbraut bjó svo Þórbergur. Hann var sífellt á gangi með staf sinn og stundum með skrítin gleraugu. Gaf sig á tal við okkur strákana í bakkó. Okkur fannst hann ekkert yfirmáta skemmtilegur.

Það þyrfti svo sérstakan kapítula um Þuríði Kvaran sem bjó á Sólvallagötu 3. Hún kvaddi þennan heim alltof snemma, en hún var fín kona.