Biblía Þursaflokksins var hið stórmerkilega þjóðlagasafn séra Bjarna Þorsteinssonar sem kom fyrst út upp úr aldamótunum 1900. Þursarnir tóku þetta efni mjög merkilegum tökum. Flestir þekktu það í heldur blíðlegum útsetningum, annað hvort með einsöngvurum sem sungu við píanóundirleik eða í flutningi sveita eins og Savanna tríósins.

Þetta hljómaði allt öðruvísi í meðförum Þursanna. Þeir lögðu áherslu á hið dularfulla, groddalega, klúra í þjóðlagaarfinum. Egill Ólafsson kann sannarlega að fara með þetta þannig að maður skynjar háskann, hráslagann og forneskjuna í kveðskapnum:

Ykkur vil ég óska góðs,

ekki er mér það bannað

eftir staupa fylli fljóðs

farið þið hvort á annað.

Og líka brjálsemina sem stundum kraumar undir – eins og til dæmis í vísum Æra-Tobba:

Falleg ertu flaðin þín

fólsku randa kurða

Gunna lurða gaðin þín

gotsins randa snurða.

Maður getur eiginlega ekki hugsað sér þjóðlegri tón en í þjóðlagaútsetningum Þursa. Þetta er þorri, hákarl, glíma, norðanátt, brennivín, myrkur og kaldur húmor.

Eða eins og segir í vísu sem fær þessa neðanmálsgrein á plötunni Þursabiti – „þessa vísu mun einhver hafa eignað Tobba“:

Nýársdagur kominn er

fólkið er við kirkju,

ekki kemur það nú heim

norðanhríð og harka.

Tónleikarnir í kvöld voru vonum betri. Eiginlega bara frábærir.