Það er alveg ljóst að notkun pyntinga veikir dómsmálið gegn manni eins og Khalid Sheik Mohammed. Pyntingar eru forkastanlegar. En það geta komið upp tilfelli þar sem menn standa frammi fyrir hryllilegu vali í baráttu við óvin sem virðir engar leikreglur og hefur sagt siðmenningunni stríð á hendur.

Nú er kvartað hástöfum yfir því að Danir ætli að reka úr landi menn sem ætluðu að myrða teiknarann Knut Westergaard. Frakkar hafa hvað lengsta reynslu í að fást við terrorista úr Miðausturlöndum og Norður-Afríku. Þegar ég var í námi í París á níunda áratugnum gekk til dæmis mikil hryðjuverkabylgja yfir París – það sprungu fimm sprengjur í borginni á aðeins tíu dögum.

Margir hafa sagt að Bandaríkjamenn hefðu betur hlustað á ráðleggingar Frakka í baráttunni við það afl sem er kallað Al Keida.

Frakkar hafa meðal annars haft þá aðferð að taka ætlaða hryðjuverkamenn og skutla þeim út úr landi svo lítið beri á. Þetta er kannski ekki í anda ströngustu kröfu um mannréttindi, en getur reynst ágætlega.

Ég veit ekki hvort menn töldu að Khalid Mohammed byggi svo mikilvægum upplýsingum að það réttlætti pyntingar – ekki heldur hversu alvarlegar pyntingarnar voru – en það er hins vegar ljóst að þetta er maður sem hefur átt þátt í að skipuleggja hryllilega glæpi.

Hann er líka að mörgu leyti dæmigerður fyrir leiðandi fígúrur innan Al Keida – rétt eins og frændi hans Ramzi Yousef – vel menntaður, ágætlega efnaður, heimsborgari, en fullkomlega samviskulaus, siðblindur og haldinn stækri dauðadýrkun.

Hér eru ágætar upplýsingar um Khalid og líka hér. Margir munu sjálfsagt hafa áhyggjur af því að brotið verði á réttindum þessa manns – en fínni blæbrigði eins og það hafa sjaldnast vafist fyrir Khalid Mohammed og félögum hans.