Ég hefði haldið að útgáfa verka Halldórs Laxness og Íslensku orðabókarinnar væri best komin hjá stóru og öflugu forlagi. Í báðum tilvikum þarf að vinna jafnt og þétt að útgáfunni og gróðinn er ekki skjóttekinn.

Samkeppniseftirlitið kýs að beita mikilli hörku gegn samruna JPV og hluta Eddu í Forlagið.

Forlagið þarf að losa sig við Halldór Laxness, Íslenska orðabók, Ensk-íslenska orðabók og Íslenska samtíðarmenn.

Kristján B. Jónasson bendir á það í bloggi sínu að bókaforlög komi og fari. Svo er það vissulega. Þegar ég var að fá áhuga á bókum var mestur kraftur í Máli & og menningu og Almenna bókafélaginu. Svo var Örn & Örlygur mjög öflugt forlag um tíma.

Í kringum 1980 var Iðunn risi á markaðnum. Aftur reis veldi Máls & menningar sem náði undir sig ýmsum öðrum útgáfum en rann svo saman við Vöku-Helgafell og úr varð Edda.

Edda átti að verða algjör risi á markaðnum, en það fór samt svo að Jóhann Páll Valdimarsson sem nokkrum árum áður var nánast gjaldþrota náði undir sig bróðurpartinum af Eddunni.

Þetta er afar ótryggur bransi og engin ástæða til að setja á hann hömlur. Kannski er fagnaðarefni að Samkeppniseftirlitið kjósi loks að beita dálítilli hörku – en kannski hefði það mátt gerast fyrr og á sviðum þar sem stafar meiri ógn af fákeppni og einokun.