Hér er grein eftir mann, ég geri ráð fyrir því að hann sé ungur, sem telur að Sjálfstæðisflokkurinn hafi fyrr á árum verið afskaplega hægrisinnaður.

Við sem erum komin á miðjan aldur vitum að svo er ekki. Sjálfstæðisflokkurinn hefur í gegnum tíðina fyrst og fremst verið valdaflokkur Íslands. Svo hefur það verið frá tíma Ólafs Thors sem skildi að hann þyrfti að brjóta sig út úr hugarfari gamla Íhaldsflokksins og höfða inn á miðju stjórnmálanna. Bjarni Benediktsson fylgdi þessu fordæmi.

Flokkurinn tók upp ýmsar kratískar áherslur og vann meira að segja fylgi innan verkalýðshreyfingarinnar. Stærði sig stundum af því að vera í rauninni helsti verkalýðsflokkur Íslands.

Úr þessu urðu reyndar alls konar flækjur. Það er ekki nýtt að sjálfstæðismenn gefi kommum undir fótinn í pólitík eins og Mogginn hefur gert upp á síðkastið – hugmyndin um að einangra krata er ekki ný af nálinni og gafst hreint ágætlega. Sósíaldemókratar voru veikari á Íslandi en í flestum nágrannalöndunum.

Innan Sjálfstæðisflokksins eru vissulega harðir hægri menn, en þar er líka fólk sem gæti allt eins talist kratar og svo vænn skammtur af framsóknarmönnum.

Það er til dæmis alveg makalaust að bankar skyldu vera í ríkiseigu á Íslandi fram yfir aldamótin 2000. Þar vorum við langt á eftir hinum kratísku Norðurlöndum. En samhliða því að bankarnir voru einkavæddir stóð ríkið fyrir stórkostlegum stóriðjuframkvæmdum á Austurlandi.

Í greininni er líka kvartað undan því að Sjálfstæðisflokkurinn sé farinn að tileinka sér pólitískan rétttrúnað. Það hefur hann vissulega gert – eins og aðrir stjórnmálaflokkar. Og þar hafa Siggi Kári og félagar aldeilis þurft að láta í minni pokann.