Það er merkilegt að þrátt fyrir allt þvargið um aðför að Ólafi F. Magnússyni hefur engum tekist að benda á neitt í fjölmiðlunum sem telst hafa farið yfir strikið –  nema ef til vill Spaugstofuna.

Grínþátt. Skop. Skrumskælingu.

Annars ekkert sem svokallaðir „fjölmiðlamenn“ hafa staðið fyrir.

Það hefur hvergi verið fjallað um einkalíf Ólafs þannig að það geti á nokkurn hátt talist óviðurkvæmilegt. Ekkert um skilnað hans, ekki um veikindi hans, ekki neitt.

Sjálfur kannast hann reyndar ekki við að hafa verið veikur –  aðeins niðurdreginn.

Það hefur ekki einu sinni verið fjallað að ráði um pólitískan feril hans. Annað hvort er það vegna þess að verið er að hlífa Ólafi – eða vegna þess að fjölmiðlarnir hafa ekki tíma eða áhuga.

Við höfum til dæmis þann fjölmiðlasannleik að hann hafi verið baulaður niður á landsfundi Sjálfstæðisflokksins á sínum tíma. Beinlínis verið hrakinn út með hæðnishrópum. Sjálfur var ég viðstaddur þennan atburð og man þetta svolitið öðruvísi.

Ólafur flutti ræðu sem fékk dræmar undirtektir. Hann var greinilega úr takti við flokk Davíðs – en mikið meira var það ekki.

Það hefur heldur ekki verið nefnt að á síðasta kjörtímabili, árið 2004, var Ólafur líka í löngu leyfi frá borgarstjórn.

Annars hefði mátt komast hjá þessu öllu ef Ólafur hefði aðeins haft rænu á að svara spurningu um heilsufar sitt á blaðamannafundinum á Kjarvalsstöðum. Hún var kurteislega borin fram en hann brást ókvæða við. Vilhjálmur Þ. sá ráð sitt óvænna og sleit fundinum.

En þá hefði Ólafur kannski ekki fengið kikkið út úr því að leika fórnarlambið.