Eitthvert fyrsta leikritið sem var sýnt í sjónvarpinu – á tíma sjónvarpsleikritanna – var Frostrósir. Mig minnir að það hafi verið eftir Jökul Jakobsson.

Eins og gjarnt var um sjónvarpsleikritin var þetta mjög hægt; mig rámar í stúlku sem horfði á frostrósir í glugga, strauk svo fingrum yfir þær.

Þunglyndislegt.

Það lá við uppreisnarástandi í Skandinavíu þegar íslensku sjónvarpsleikritin voru sýnd þar samkvæmt samningum um gagnkvæm skipti á sjónvarpsefni.

Í sumar flutti ég í hús sem er bókstaflega fornt á íslenskan mælikvarða. Það er byggt 1856.

Nú er frostið úti að nálgast tíu stig og það eru frostrósir á glugganum.

Ég horfi á þær og strýk fingrunum létt yfir.

Laus við þunglyndið. Þetta er frekar vinalegt.