Persepolis er merkileg kvikmynd. Hún er öll teiknuð – af miklu listfengi – en er þó að öllu leyti fullorðinsmynd. Myndin gerist mestanpart í Íran á tíma byltingarinnar, íslamska lýðveldisins og stríðsins við Íraka. Í upphafi sýnir hún vonir sem voru bundnar við byltinguna, en þær snúast fljótt upp í skelfilega kúgun. Konur eru neyddar til að ganga með blæjur, skemmtanir eru bannaðar, fólk hverfur í stórum stíl, er fangelsað og drepið. Kúgunin undir keisaranum Palavi er ekkert miðað við það sem tíðkast í klerkaveldinu.

Ung kona er líflátin fyrir að vera kommúnisti. Hún er hrein mey og fyrir aftökuna er hún látin giftast lýðveldisverði. Það má ekki drepa hreinar meyjar.

Stúlkan Marjane Satrapi elst upp á þessum tíma – sagan er byggð á raunverulegu lífi hennar. Þegar hún er komin í hættu vegna þess hversu sjálfstæð hún er í framkomu senda foreldrar hennar hana til Austurríkis. Þar tekur við annar kafli myndarinnar, gjörólíkur hinum fyrri.

Í hinu vestræna ríki er frelsi, það vantar ekki. En lífið hefur ekki sama þunga og í alræðisríkinu. Það er einhvern veginn létt og marklaust. Úrvalið er takmarkalaust, en einhvern veginn skiptir ekki máli hvað maður velur. Eftir lífið undir ógnarstjórninni virkar léttleiki tilverunnar einkennilega. Það er auðvelt að glata sjálfum sér.

Marjane snýr heim – kúgunin er ekki jafn stórtæk og áður en samt þrúgandi. Klerkastjórnin hefur drepið mikið af besta fólkinu. Ungur vinur Marjane deyr á flótta undan lögreglunni eftir að hafa verið í samkvæmi þar sem er drukkið áfengi. Fjölskylda hennar segir henni að koma sér burt aftur. Í sögulok flytur hún til Parísar.

Í vestrinu er hún frjáls til að gefa út teiknimyndasögur sem eru kveikjan að kvikmyndinni.