Ég sagði við blaðamann sem hringdi í mig í gær að ég væri á hóteli þar sem varla væri von á Brad og Angelinu.

Stuttu síðar tók ég eftir því að við sundlaugina á hótelinu var maður, nokkuð tilkomumikill, með svart hár og barta, augljóslega litað, ferköntuð eðalsteinum skreytt sólgleraugu eins og varla neinn gengur með nema stjörnur. Ekki mikið yngri en sjötugur, þótt hann gerði augljóslega mikið í því að sýnast unglegur. Smá Ingólfs Guðbrandssonar fílingur.

Ég sá að minnsta kosti einn mann biðja hann um eiginhandaráritun. Mér heyrðist hann segja að það væri fyrir mömmu sína. Hún væri huge fan.

Ég fór að nota útilokunaraðferðina. Ekki var þetta Elvis, hann er dáinn. Ekki Neil Diamond, hann er minni og geðvonskulegri. Ekki Tom Jones, hann er krullhærðari.

Þá þóttist ég kenna að þarna væri kominn söngvarinn Engilbert Humperdinck sem var mjög vinsæll þegar ég var drengur.

Nokkru seinna átti ég leið framhjá sundlauginni. Engilbert leit upp. Við horfðumst í augu. Heilsuðumst.

Kurteis maður.

Svona leit hann út á hátindi ferilsins.