Svona hefst leiðari Fréttablaðsins í dag en hann ber fyrirsögnina „Hræðslupólitík“ og er skrifaður af Sigmundi Erni Rúnarssyni, ritstjóra.
Hann segir að það hafi verið ansi fyrirséð hver viðbrögð kyrrstöðuflokkanna við sívaxandi áhuga landsmanna á fullri aðild að ESB yrðu. „Við höfum ekkert þangað inn að gera. Og þar við situr. Það tekur því ekki einu sinni að skoða hvað er í boði. Og líklega stappar það nærri óðsmannshjali að kanna hvaða undanþágur eru í boði fyrir þjóðina vegna sérstöðu Íslands á fjöldamörgum sviðum atvinnu, auðlinda, menningar, tungu, hnattstöðu og fjarlægðar frá meginlandi. Miklu heldur er talað fyrir því að híma áfram frammi á gangi á löggjafarsamkundu sambandsins og taka við regluverki þess án þess að geta haft nokkur áhrif á hana,“ segir hann og bætir við að síðan sé alið á samsæriskenningum sem eiga sér enga stoð í raunveruleikanum. Mest sé talað um að ESB steli öllu steini léttara hér á landi ef þjóðin verður fullgildur meðlimur í sambandinu en með því gæti hún orðið þjóð á meðal þjóða í álfunni þegar kemur að lagasetningu og ákvarðanatöku um framtíð sína.
„Spurningin er auðvitað þessi: Halda andstæðingar Evrópusambandsins hér á landi að einhver núverandi aðildarþjóða sambandsins hafi tapað á inngöngunni? Geta þeir hinir sömu bent á einhverja ESB-þjóð sem hefur glatað hagsmunum sínum á aðildinni?“ spyr hann síðan og bendir síðan á að aðildarríki ESB hafi áfram sjálfsákvörðunarrétt um nýtingu orkuauðlinda sinna á borð við gas, vatn og olíu.
Segir Sigmundur að ekkert bendi til annars en að Íslendingar myndu halda óskertum sjálfsákvörðunarrétti yfir auðlindum sínum ef af aðild yrði.
„Ákvarðanir um heildarafla og veiðiheimildir einstakra aðildarríkja eru eftir sem áður teknar af heimamönnum á grundvelli reglunnar um hlutfallslegan stöðugleika. Reglan byggist fyrst og fremst á veiðireynslu og sameiginlegum fiskistofnum og þar hefur Ísland alla söguna og sérstöðuna sín megin. En hræðslupólitíkin lýgur enn. Og er hreykin af blaðrinu,“ segir hann síðan að lokum.
