Í blaðinu í dag opnar íslenskur barnaníðingur sig nafnlaust um sín brot. Þó hann efist um að einhver hafi áhuga á sjónarmiði geranda þá vill hann samt koma á framfæri af hverju hann gerði það sem hann gerði, hvar hann er í lífinu í dag og, það sem meira máli skiptir, að hann vilji hertara eftirlit með kynferðisafbrotamönnum.
Það er óskiljanlegt að enn sé ekki búið að ræða frumvarp Silju Daggar um nákvæmlega það – meira eftirlit með barnaníðingum. Nú gætu einhverjir hugsað að það myndi skerða mannréttindi þeirra verulega, en ég tel að þetta eftirlit mundi aftur á móti hjálpa þeim sem dæmdir eru fyrir kynferðisbrot. Í þessum tillögum Silju Daggar felast einnig hugsanleg úrræði fyrir barnaníðinga því eftirlit þarf ekki alltaf að vera slæmt. Í því felst líka eftirfylgni, aðstoð og viss stuðningur.
Það er raunar óskiljanlegt hve hræddir við Íslendingar erum við að hafa eftirlit með afbrotamönnum, hvort sem það eru barnaníðingar, morðingjar, fjárglæframenn eða fólk sem er dæmt fyrir síendurtekin ofbeldisverk eða umferðarlagabrot. Við erum ofboðslega hrædd við að setja fólki sem brýtur af sér skorður og guð forði okkur frá því að fjölmiðlar fari of nálægt þessu fólki. Þá æsist múgurinn allsvakalega. Við fettum hins vegar minna fingur út í að hér ríður forræðishyggja feitum hesti og fólki er sagt, með mismikilli skattlagningu, hvað það á að drekka, hvernig það á að borða, hvernig bíl það á að keyra og í hvers konar húsnæði það á að búa – eða ekki búa.
Sí og æ birtast dómar um fólk sem virðist ekki ná að halda sér á beinu brautinni. Brýtur af sér aftur og aftur. Við því er hægt að grípa til ákveðinna refsinga, hvort sem það er fangelsisvist, sektir eða svipting ýmissa réttinda í ákveðinn tíma. En síðan er þessu fólki spýtt aftur út í samfélagið án þess að það fái tól og tæki til að sporna gegn því að það falli aftur í nákvæmlega sama farið. Fíkillinn keyrir aftur undir áhrifum, fjárglæframaðurinn fær sér glænýja kennitölu og þjófar stela. Samfélagið er búið að dæma þá og sýnir engan vilja til að hjálpa þessu fólki eða setja því mörk – því ætti það ekki bara að vera það sem samfélagið er búið að ákveða að það sé?
Þarna gæti eftirlit, eftirfylgni, stuðningur og hjálp sparað þjóðfélaginu gríðarlega fjármuni til lengri tíma litið, því eins og við vitum flest er ekki ókeypis að draga fólk ítrekað fyrir dóm. Getur verið að við viljum halda ákveðnum hópum niðri? Getur verið að það sé auðveldara að stimpla fólk vont en að hjálpa því að vera gott? Eða er okkur einfaldlega alveg sama?
