Nú er rætt um að fella tré í Hljómskálagarðinum vegna þess að þau eru orðin of há og geta truflað aðflug flugvéla yfir garðinn.

Hljómskálagarðurinn er vissulega betur gróinn en hann var í eina tíð, en þó má nefna að það var ekki auðvelt að rækta trén þar. Tré munu fyrst hafa verið sett þar niður í upphafi síðustu aldar, en það tók þau langan tíma að ná nokkurri hæð – og sum hafa aldrei gert það.

Hljómskálagarðurinn er ekki sérlega skjólsæll staður. Hann er opinn fyrir ýmsum vindáttum, en verst er norðanáttin, strengur sem liggur af Esjunni í gegnum Kvosina og út í Vatnsmýri. Mér þykir líklegt að þessi vindur valdi því að þyrping reynitrjáa (börn í grendinni kölluðu það „skóg“ í trjáleysinu á síðstu öld) sem er vestanmegin í garðinum hefur aldrei náð sérstakri hæð. Trén hafa alltaf verið heldur ræfilsleg.

En það gegnir öðru máli með aspir sem voru gróðursettar syðst í garðinum, þær þarf að fella vegna flugumferðarinnar og sama á víst við um eitthvað af greniskóginum sem er orðinn mjög myndarlegur í Öskjuhlíðinni. Þegar ég var barn horfði maður yfir grenitrén þar, nú minna svæði í Öskjuhlíð á alvöru norrænan skóg.

Þessi ljósmynd er úr Hljómskálagarðinum, tekin á fjórða áratug síðustu aldar. Engin tré byrgja sýn. Nú er varla hægt að greina styttuna af Thorvaldsen fyrir gróðri.

Fyrst minnst er á flugvöllinn í þessum pistli. Þar er að verða sú mikla breyting að völlurinn er orðinn miðstöð mikils þyrluflugs með túrista. Þetta er nokkuð nýlegt og af þessu er gríðarlegur hávaði. Nú flýgur einmitt ein þyrlan yfir. Spurning hvort þetta sé sú nýting sem við viljum hafa á þessum velli. Einn nágranni flugvallarins skrifar á Facebook:

Hér í fjölbýlinu hefur ekki heyrst mannsins mál (í bókstaflegri merkingu) í allan dag fyrir samfelldum þyrluhávaða. Við brýnum raust bæði innanhúss og úti í garði.