Eftirfarandi Staksteinapistill birtist í Morgunblaðinu í morgun:

„Það er ekki oft að skipan héraðsdómara á Norðurlandi eystra og Austurlandi komi fjölmiðlum og öðrum í uppnám. Þó hefur það gerzt nú eftir að Árni M. Mathiesen, settur dómsmálaráðherra, skipaði Þorstein Davíðsson til þess að vera héraðsdómari við héraðsdóm Norðurlands eystra með 75% starfsskyldu og við héraðsdóm Austurlands með 25% starfsskyldu.

Dómnefnd úrskurðaði Þorstein Davíðsson hæfan til að gegna þessu embætti. Gagnrýnendur segja, að dómnefndin hafi úrskurðað aðra „hæfari“.

Í 12. grein laga um dómstóla, þriðja kafla segir: „Dómnefnd skv. 3 mgr. skal láta dómsmálaráðherra í té skriflega og rökstudda umsögn um umsækjendur um embætti héraðsdómara.“

Í lögum þessum segir hvergi að dómnefnd skuli raða umsækjendum í hæfnisröð. Í lögum segir hvergi að dómsmálaráðherra skuli fara að tillögum nefndarinnar.

Umsækjendur eru allir hæfir. Settur dómsmálaráðherra skipar einn úr þeirra röðum. Hvað veldur þá uppnámi Fréttablaðsins og Stöðvar 2 og þeirra, sem hafa tjáð sig um málið?

Það er augljóst. Þorsteinn Davíðsson er sonur eins umsvifamesta og jafnframt umdeildasta stjórnmálaleiðtoga okkar samtíma, Davíðs Oddssonar.

Hvernig væri að áhugamenn um Davíð Oddsson gerðu upp sakir við hann sjálfan?

En opinberuðu ekki hugleysi sitt með því að veitast að syni hans.“

Ég verð að viðurkenna að ég varð gjörsamlega hvumsa við að lesa þetta….rugl.

Það má nefna að formaður áðurnefndrar matsnefndar – sem mat þrjá umsækjendur mun hæfari en Þorstein – er sjálfur Pétur Kr. Hafstein fyrrverandi hæstaréttardómari.

Maður sem Sjálfstæðisflokkurinn telur svo vammi firrtan að flokkurinn studdi hann í forsetakosningum.

Pétur virðist jafn hissa á þessu og aðrir.

En svona nefndir eru samsagt bara upp á punt. Rétt eins og þegar frændi Davíðs Oddssonar var á sínum tíma settur í hæstarétt og svo búin til sú eftiráskýring að hann væri hæfastur vegna þess að hann hefði sótt námskeið í Evrópufræðum í Lundi.

Málið snýst um það sem hefur verið kallað útnefningaspilling sem er alvarlegt mein í samfélagi okkar; hefur meðal annars birst í skipunum sendiherra sem engin verkefni eru fyrir – og líka að nokkru leyti í því hvernig seðlabankastjórar eru skipaðir.

En matsnefndin þarf að hugsa sinn gang. Líklegast er auðvitað að hún komist að þeirri niðurstöðu að leggja sjálfa sig niður. Tilgangur hennar er greinilega enginn – eins og lesa má í Staksteinunum.

En það má ég hundur heita ef það er góð starfsreynsla fyrir dómara að hafa verið pólitískur varðhundur í ráðuneyti. Mér er eiginlega nær að halda að það djobb sé mannskemmandi; að vera stanslaust á paranojuvaktinni.