Svona er pólitíkin skrítin. Cameron vill auðvitað ekki kosningar – hann segist bara vilja þær. Hann verður að bera sig mannalega. Kosningar geta eyðilagt hann sem leiðtoga flokksins. Þær gætu þýtt að eyðimerkurganga íhaldsins haldi áfram fram á næsta áratug. Íhaldsflokkurinn á varla neinn möguleika á að vinna kosningar í haust.

Það er alveg sama hvar er borið niður. Flokkurinn er í tómum vandræðum. Cameron vildi gera hann grænan, nútímalegan og vænan. Gamlir flokksmenn – the party faithful – kæra sig ekki um það. Íhaldsblöðin Telegraph og Daily Mail þola ekki Cameron. Í raun er stór hluti flokksmanna í sama farinu og þegar þeir höfðu Ian Duncan-Smith og Michael Howard sem leiðtoga. Slíkur flokkur mun aldrei komast til valda í Bretlandi.

Hitt er svo annað mál hversu siðlegt það er hjá Verkamannaflokknum að boða til kosninga bara vegna þess að skoðanakannanirnar vita á gott. Ég held ég sé mestanpart sammála Martin Kettle sem skrifar í Guardian að það sé hégómlegt og óþarft að boða til kosninga.

Í raun er hið eina sem gæti komið Brown í koll að breskir kjósendur komist að sömu niðurstöðu – að það sé engin ástæða til að kjósa núna – en það er ekki sérlega líklegt því alls staðar kynda fjölmiðlarnir undir kosningafárinu.