Heimagreiðslurnar svokallaðar eru svo lágar að þær breyta varla miklu. Maður þarf að helst að eiga sæg barna á leikskólaaldri svo þetta verði upphæð sem er þess virði að vera heima fyrir.

Samt er prinsíppið ekki slæmt. Þessu er mótmælt vegna þess að það séu konurnar sem eru helst heima og þetta skekki stöðu þeirra á vinnumarkaði.

En langar ekki marga að vera heima með börnunum sínum? Bæði konur og karla? Er vinnan upphaf og endir alls?

Maður fer ekki í gröfina hugsandi – guði sé lof að ég vann svona mikið.

Einu sinni var ein fyrirvinna á hverju heimili. Karlinn. Það dugði til að framfleyta fjölskyldum. Svo fóru konur út á vinnumarkaðinn. Nú þarf tvær fyrirvinnur á flest heimili – annars ná endar ekki saman.

Er það endilega góð þróun?