Líklega hefur enginn valdamaður tekið við embætti á Íslandi með jafn hrapalegum hætti og Ólafur F. Magnússon – að minnsta kosti ekki á seinni tíð.
Hann hrópar um „aðför“, „illsku“, „fordóma“, „lygar“ og „einelti“.
Á meðan getur hann forðast að svara sjálfsögðum spurningum um hvers vegna og hvernig honum tókst að verða borgarstjóri – um „heilindi“ sín svo notað sé orðalag frá honum sjálfum.
Hann er að fást við einhvern allt annan veruleika sem er að miklu leyti tilbúinn.
Virðulegur fjölmiðlamaður úti í bæ segir að við eigum að gefa Ólafi vinnufrið.
Ég sem hélt að það væri hlutverk okkar í fjölmiðlum að spyrja spurninga þangað til við heyrum svör sem eru sæmilega trúverðug.
ps. Sigmundur Ernir segir að ástæðunnar fyrir valdaskiptunum megi leita í gerólíkri sýn Margrétar Sverris og Ólafs. Samt hélt ég að þau væru bæði umhverfisverndarfólk, vildu bæði vernda hús á Laugaveginum og halda flugvellinum í Vatnsmýri.
